پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٢ - ١١ دعاهاى امام مجتبى عليه السلام

اللهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد، و امزجهم مع النصاب في سرمد العذاب، و أعم عن الرشد أبصارهم، و سكعهم في غمرات لذاتهم حتى تأخذهم البغتة و هم غافلون، و سحرة و هم نائمون، بالحق الذي تظهره، و اليد (التي) تبطش بها، و العلم الذي تبديه، إنّك كريم عليم ...»؛[١]

اى خدايى كه به سلطنتش ستمديده به پيروزى مى‌رسد و شخص دردمند به كمك و يارى او چنگ مى‌زند، اراده و مشيت تو بر همه‌چيز سبقت دارد و فرمانت تمام گشته است و تو بر انجام هر كارى توانا و به آن‌چه انجام دهى آگاهى.

اى حاضر هر غيب و داناى هر پوشيده و پناهگاه هر درمانده. فهم و درك‌ها در شناخت تو حيران است و علم‌ها در برابرت ناقص و نارساست.

تو آن خداى زنده‌اى كه آغازى ندارد و هميشگى و ازلى هستى، تو خود آن‌چه را مى‌دانى به خوبى مى‌دانى و بدان دانا و نسبت به آن، بردبارى.

و بى‌آن‌كه در تنگنا قرار گيرى از توان و قدرت كشف آن و در جهت جلوگيرى از آن، برخوردارى.

بازگشت هرچيز به سوى توست، چنانچه آغازش از مشيّت تو سرچشمه گرفته است و تويى كه از اهداف قلبى هر گروه و جمعيتى پرده برداشته و راز و رمز دل گروهى ديگر را پنهان داشته‌اى و هرچه را فرمان داده‌اى اجرا نموده‌اى و هرچه را از ميان رفتنى نبوده به تأخير انداخته‌اى و آن‌چه را در غيب خويش داشته‌اى بر خردها بار نموده‌اى تا نابود شدنى‌ها از روى دليل نابود گردند و هركه زنده شود، با دليل زنده گردد.

به راستى كه تو شنوا و دانا و يكتا و بينايى. تويى آن خدايى كه همه از تو كمك‌

[١] . مهج الدعوات ٤٧.