پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٤ - بردبارى و گذشت

تصديق پيامبرت بود، بر من منّت نهادى و در تنفّرآميزترين اشياء كه شرك به تو و تكذيب رسول گرامى‌ات بود از فرمانت سرپيچى نكردم. پس اى مهربان‌ترين مهربانان! گناهانى را كه در اين ميان از من سرزده بر من ببخشاى.

ابن كثير آورده: امام مجتبى عليه السّلام هر شب كه به خانه‌هاى همسرانش مى‌رفت سوره مبارك كهف را با خود مى‌برد و همواره در بستر خويش قبل از خوابيدن، تلاوت مى‌نمود.[١]

بردبارى و گذشت‌

امام حسن مجتبى عليه السّلام، به بردبارى فوق العاده‌اى معروف بود و بزرگترين دليل بر آن، صبر و شكيبايى آن بزرگوار بر پى‌آمدهاى صلحش با معاويه بود كه همواره با پدر ارجمندش امير مؤمنان عليه السّلام در كشمكش و طى آن به ناحق بر مسند حكومت تكيه زده بود. امام حسن عليه السّلام پس از ماجراى صلح، از ناحيه بهترين ياورانش آماج انواع سرزنش‌ها قرار گرفت و با گذشت و بردبارى با آنان روبرو گرديد و در راه خدا انواع جور و جفا از آنان ديد ولى براى رضاى خدا آن‌ها را تحمل نمود.

نقل شده روزى مروان حكم براى مردم در حضور امام مجتبى از على بن ابى طالب عليه السّلام ياد كرد و به وى ناسزا گفت، اين خبر به امام حسين عليه السّلام رسيد و نزد مروان آمد و گفت: فرزند زن كبود چشم! تو به على ناسزا مى‌گويى؟! و سپس خدمت برادرش حسن رسيد و عرضه داشت: [برادر!] اين انسان خبيث به پدرت دشنام مى‌دهد و تو مى‌شنوى و خاموش نشسته و به او اعتراض‌

[١] . به البداية و النهايه ٨/ ٤٢، چاپ دار احياء التراث العربى ١٤٠٨ مراجعه شود.