پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٣ - عبادت

ردفك و معونتك و لا الذي أساء استبدل بك و خرج من قدرتك.

الهي بك عرفتك و بك اهتديت الى أمرك و لو لا انت لم أدر ما انت، فيا من هو هكذا و لا هكذا غيره صلّ على محمّد و آل محمّد و ارزقني الاخلاص في عملي و السعة فى رزقي.

اللهّم اجعل خير عملي آخره و خير عملي خواتمه و خير أيّامي يوم القاك.

الهي اطعتك و لك المنّة عليّ فى احبّ الأشياء إليك: إلايمان بك و التصديق برسولك. و لم اعصك في ابغض الأشياء إليك: الشرك بك و التكذيب برسولك، فاغفرلى ما بينهما يا ارحم الراحمين»؛[١]

خدايا! از ميان آفريدگانت تنها جانشين تويى و چون تو جانشينى ميان آنان وجود ندارد.

خدايا! آن كس كه عمل نيك انجام داد با رحمت تو بدان توفيق يافت و آن‌كس كه مرتكب گناه شد با خطاى خودش بدان دست يازيد. بنابراين، نه آن‌كس كه كار نيك انجام داده از پشتيبانى و حمايت تو بى‌نياز است و نه كسى كه از او بدى سر زده ديگرى را به جاى تو برگزيده و از تحت قدرتت خارج گشته است.

خدايا! به وسيله خودت تو را شناختم و به واسطه ذات مقدست به دستوراتت راه يافتم و اگر خود نبودى هيچ‌گاه تو را نمى‌شناختم. اى كسى كه داراى اين صفات هستى و ديگران از آن برخوردار نيستند بر محمد و خاندانش درود فرست و اخلاص در عمل و روزى فراوان برايم مقرر فرما.

خدايا! پايان كارم را ختم به خير گردان و بهترين روزهايم را روز ديدار با خودت قرار ده.

خدايا! از تو فرمان بردم و به عطاى محبوب‌ترين اشياء نزد خود كه ايمان به تو و

[١] . مهج الدعوات ١٤٤.