پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٦٤ - بخش نخست عصر امام حسن مجتبى عليه السلام

براى مبارزه و جهاد در راه خدا فراخوانده و تا پاى جان با او پيمان بستند به نحوى كه مسأله جنگ سخن روز مردم شد و امام عليه السّلام فرستادگانى را نزد فرمانروايان خويش به مناطق مختلف اعزام و از آنان خواست به همراه لشكريان و جنگجويان خود، با شركت در نبرد، وى را در جنگ با معاويه همراهى كنند.

مردم به اردوگاه‌هاى خود در نخيله شتافته و در انتظار پايان يافتن ماه رمضان سال ٤٠ هجرى به سر بردند و امير المؤمنين زياد بن حفصه را با جمعى از يارانش به عنوان پيشقراولان سپاه اعزام و خود و سپاهيانش منتظر پايان يافتن ماه مبارك رمضان ماندند تا اينكه دست تقدير بر او و عراقيان پنجه در افكند و شقاوتمندترين انسان‌هاى اوّلين و آخرين در پگاه نوزدهم آن ماه كه حضرت در خانه خدا به پيشگاه الهى در نيايش و نماز بود، با ضربتى از شمشير زهرآلود فرق مبارك وى را شكافت و در محراب عبادت در خون خويش غلطان شد و فرمود: «فزت و ربّ الكعبة»؛ به خداى كعبه، على رستگار شد.[١]

[١] . به سيرة الائمة الإثنى عشر ١/ ٤٤٦- ٤٥١ مراجعه شود.