ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٨٦ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

همانا اسلام معاويه و يزيد نيز به تواترِ بزرگ‌تر از اسلامِ على ثابت شده است. على خوار شد.» و به مانند اين از سخنان زشتى كه از او در كتاب «منهاج السنة» اش باقى مانده است. و اگر اين سخنان نشانه‌اى نصب و ناصبى‌گرى نباشد، پس در دنيا ناصبى‌اى نخواهد بود.»[١]

باز ابن فرحان مى‌گويد: « (در مورد) ابن تيميه با وجود فضل و علمش بايد دانست كه او اهل شام است و اهل شام دشمن على و دوست معاويه بودند. و اين روش تا زمان‌هاى بعد باقى ماند .... ما به جايگاه علم و حمايت‌هاى ابن تيميه از اسلام (با زبان و وجودش) جاهل نيستيم، ولى كاملًا مى‌دانيم كه او در همين حال منحرف از على و خاندانش بود. او با تمام توانش تلاش كرده بر ضد على و اصحابش استدلال كند و با سختى احاديثى را كه در فضائل على خيلى قوى است تضعيف كند، با اينكه به احاديث ضعيف در فضائل سه خليفه اول، بلكه در فضيلت معاويه استدلال و آن‌ها را قبول كرده است. و اين دليل پيروى او از هوا و هوس است.»[٢]

اين برخى از اعترافات و تصريح علماى اهل سنت بر دشمنى ابن تيميه با اهل بيت عليه السلام و ناصبى بودن اوست. در آينده نيز ضمن آشنايى با سخنان علماى معاصر ابن تيميه بيشتر با جايگاه او آشنا خواهيم شد.

[١] . قرائة فى كتب العقايد، ص ١٧٦.

[٢] . الصحبة و الصحابه ابن فرحان، ص ٢٤٢.