ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٢٢ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

باز هم ابن حجر مى‌گويد: ابن تيميه از منبر دو پله پايين آمد و گفت: «خدا اين‌گونه، يعنى به مانند پايين آمدن من پايين مى‌آيد».[١] در ١٥ ربيع الاول سال ٧٠٧ ه. ق در حضور قاضى از ابن تيميه خواستند كه از اين سخنش كه خدا را جسم معرفى كرده توبه كند.»

باز همو مى‌گويد: «ابن تيميه در كتاب «منهاج السنة» اش بسيارى از احاديث خوب را رد كرده و چقدر در زيادروى خود در رد سخنان نويسنده مخالفش به على اهانت كرده است كه اين‌جا جاى ذكر آن‌ها نيست.»[٢]

٤٧. حميد الدين محمد بن احمد فرغانى حنفى (متوفاى سال ٨٦٧ ه. ق.)

او كتابى در اعتقادات بر رد ابن تيميه نوشته است.[٣]

٤٨. احمد بن عمر بن عثمان شافعى (متوافاى ٨٦٨ ه. ق.)

سخاوى مى‌گويد: «او عالم ديندار و صالح بود و پيروان ابن تيميه را به سختى سرزنش مى‌كرد.»[٤]

٤٩. احمد زروق شافعى متوفاى سال ٨٩٩ ه. ق.

او مى‌گويد: «ابن تيميه شخص مسلمان و داراى حفظ و اتقان بود. اما در ايمان وعقيده مورد طعن قرار گرفت. او عقلش نارسا بود، چه رسد به عرفان ومعرفتش.»[٥]

[١] . درر الكامنه ابن حجر، ج ١، ص ١٥٤؛ رحلة ابن بطوطه، ص ٩٥.

[٢] . لسان الميزان، ج ٦، ص ٣١٩.

[٣] . الضوء اللامع سخاوى، ج ٨، ص ٨٧.

[٤] . الضوء اللامع سخاوى، ج ٧، ص ٤٧.

[٥] . شواهد الحق فى استغاثة بسيد الخلق يوسف نبهانى، ص ٤٥٣.