ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٩٧ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

سپس ابن فرحان ٢٧ مورد از ديگر علماى وهابى (مانند سليمان نبيره شيخ ابن عبدالوهاب و ديگران) را از همين كتاب «درر السنية» نقل مى‌كند كه آن‌ها نيز مسلمين و مخالفين خود را كافر دانسته‌اند و در بعضى موارد خيلى تندتر از ابن عبد الوهاب تكفير كرده‌اند. (ص ١١٣ تا ١١٧).

ما اين‌جا به بعضى از آن موارد تند اشاره مى‌كنيم:

سليمان، نوه شيخ گفته است: «هر كه با اهل شهرش از مردم حجاز، يمن وشام موافق باشد كافر است هرچند در واقع وهابى‌ها را دوست داشته باشد و اهل شهرش را دشمن داشته باشد، ولى در ظاهر خود را موافق اهل شهرش جلوه دهد».[١] (ص ١٣).

حميد بن عبد العزيز گفته است: «هر كه از شهر وسرزمين وهابى‌ها به شهر ديگرى مسافرت كند كافر است به خصوص اگر اعتقاد مسلمان بودن اهالى شهرهاى ديگر را نيز داشته باشد».[٢] (ص ١١٣).

همو گفته است: «مكه و مدينه ديار كفر هستند واز اسلام روى گردانيده‌اند.»[٣] (ص ١١٤).

همو گفته است: «هر كه اهل مكه را كافر نخواند خود كافر است».[٤] (ص ١١٥).

[١] . درر السنيه فى الكتب النجدية، ج ٨، ص ١٢١.

[٢] . همان، ج ٨، ص ٤٢٤.

[٣] . همان، ج ٩، ص ٢٨٥.

[٤] . درر السنيه فى الكتب النجدية، ج ٩، ص ٢٩١.