ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤١٨ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

همچنين حصنى به اين سخن ابن تيميه كه گفته است: «عذاب جهنم به آخر مى‌رسد» و «عالم خود از اول بوده، نه اينكه خدا عالم را خلق كرده باشد» نيز اشاره كرده مى‌گويد: «همانا ابن تيميه كه به درياى علم وصف شده است، نبايد به آن مغرور شد. اين سخن بعضى از امامان در باره او غريب نيست كه گفته‌اند: او مطلقاً زنديق است». چنين سخنى را به اين خاطر گفته‌اند كه او به پيامبر و ابو بكر و عمر اهانت كرده و ابن عباس را تكفير كرده و ابن عمر را مجرم و گمراه و بدعتگزار خوانده است و اين را در كتاب «صراط المستقم» و «الرد على اهل الجحيم» اش گفته است. من سخنانى را از او خواندم كه در آن امامان چهار مذهب را كافر خوانده است. (ابن فرحان وهابى نيز سخنانى مانند اين را از او و وهابى‌ها نقل كرده است كه در آينده خواهد آمد.)[١]

باز همو مى‌گويد: «به من خبر رسيد كه مردى بعد از دفن ابن تيميه گفت: «در باره اين مرد سخنان مختلفى گفته شده است. به خدا سوگند اكنون خود ببينم كه خداوند با او چه كرد؟» پس قبرش را شكافت و ديد كه بر سينه‌اش مار بزرگى است. از آن منظره ترسيد. اين مرد مردم را از اعتقاد ابن تيميه برحذر مى‌داشت واين داستانى را كه خود ديده بود به آن‌ها بازگو مى‌كرد.»[٢]

حصنى پس از اينكه ابن تيميه توسل و استغاثه را انكار كرده (و گفته كه به اتفاق مسلمانان نمى‌شود از مرده طلب يارى كرد) نمونه‌هاى زيادى از استغاثه وطلب يارى بزرگان اهل سنت از پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله را ذكر كرده و مى‌گويد: «وتو (اى خواننده) اگر با بعضى از آن‌چه گذشت آشنا شده و آن‌ها را با سخن اين‌

[١] . دفع الشبه من شبه و تمرّد، ص ١١٦ و ١١٨.

[٢] . همان، ص ١٥٩.