ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٦٦ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

اگر ارزيابى ما از عزّت و سربلندى ويا خوارى وذلت، مثل ارزيابى ابن تيميه باشد، در آن صورت چگونه آيات زير را تفسير خواهيم كرد؟ خداوند متعال مى‌فرمايد:

«إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا ...؛[١] ما قطعاً پيامبران خود ومؤمنان را يارى مى‌كنيم.»

و يا مى‌فرمايد: «ولقد سبقت كلمتنا لعبادنا المرسلين إنهم لهم المنصورون؛[٢] وعده قطعى ما براى پيامبرانمان از پيش مسلم شده است كه آن‌ها حتماً يارى شدگان هستند.»

چون از طرفى مى‌دانيم كه كمتر پيامبرانى بودند كه به ظاهر بر دشمنان خود پيروز شده‌اند. طبق معيار ابن تيميه از عزت وسربلندى وخوارى وذلت بايد گفت كه خيلى از پيامبران يارى نشده‌اند، بنابر اين معناى آيات ياد شده درست نخواهد بود. مگر يهود خيلى از پيامبران را نكشتند وحضرت زكريا را بين درخت با ارّه دو نيم نكردند؟ مگر لشكر اسلام در احد شكست نخورد وخداوند متعال در قرآن خبر داده كه بنى اسرائيل پيامبران را به قتل مى‌رساندند (بقره ٨٧ و ٩١) واخبار فراوان ديگر ....

براى ابن تيميه و امثال او شايد پوشيده مانده كه پيروزى، عزت وسربلندى ونبرد وشكست وخوارى وذلت داير مدار ظاهر نيست، بلكه باطن وعاقبت كار واستقامت در راه اسلام است كه مشخص مى‌كند چه كسى عزيز وسربلند و پيروز شده و چه كسى خوار وذليل وشكست خورده است.

اين‌كه خداوند متعال مى‌فرمايد: پيامبران و مؤمنين قطعاً يارى خواهند شد وپيروزى نصيبشان خواهد گرديد، به اين معنا است كه دشمنان آن‌ها كه به ظاهر

[١] . سوره غافر، آيه ٥١.

[٢] . سوره صافات، آيه ١٧١ و ١٧٢.