ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٤٠ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

«وقتى احمد بن عبد الكريم با ابن عبدالوهاب مخالفت كرد در نامه‌ايى به او نوشت: «تو ابن غنام و ديگران را گمراه كردى و از ملت ابراهيم بيزارى جستى وآن‌ها را بر خودت گواه گرفتى كه تو پيرو مشركان هستى.»[١]

«ابن عبد الوهاب هر شهر و ديارى را كه از او پيروى نكنند و اعتقادات اورا قبول نداشته باشند از سرزمين مشركين به حساب مى‌آورد.[٢]

«او در باره اهل مكه چنين مى‌گفت: «حتماً دين آن‌ها همان دينى است كه رسول خدا صلى الله عليه وآله براى ترساندن مردم از آن مبعوث شد.[٣]

ابن عبدالوهاب در باره مسلمانان زمان خويش مى‌گويد: «بسيارى از اهل اين زمان از معبود چيزى به غير از حبل، يغوس، نصر، لات، عزّا و منات نمى‌شناسند. اگر فهم درست مى‌داشتند مى‌فهميدند كه مقاماتى را كه مى‌پرستند (مرادش زيارت مقامات اوليا است) از قبيل عبادت همان بت‌هاست.[٤]

ابن عبد الوهاب مى‌گويد: «ما كافر نمى‌گوييم مگر كسى را كه دعوت حقيقت ما به او رسيده و دليل و برهان به او روشن شده و حجت بر آن‌ها برپا شده است، ولى با اين حال از روى تكبر و عناد بر عقيده خود اصرار مى‌ورزند؛ مانند بيشتر كسانى كه ما امروز با آن‌ها مى‌جنگيم. اين‌ها به شرك ورزيدن خود اصرار دارند

[١] . الدرر السنيه فى الاجوبة النجدية، ج ١٠، ص ٦٣.

[٢] . الدرر السنيه فى الاجوبة النجدية، ج ١٠، ص ١٢ و ٦٤ و ٧٧ و ٨٦.

[٣] . همان، ج ١٠ ص ٢٩١، ص ٨٦٠.

[٤] . الدرر السنيه فى الاجوبة النجدية،، ج ١٠، ص ١١٧ و ١٢٠ و ١٦٠.