ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٣ - حديث متواتر و پرهيز از حرام

بايد گفت كه در سند اين حديث هيچ خدشه‌اى وارد نيست و اين حديث صحيح و متصل است كه ابن تيميه به دروغ مى‌گويد كه اين حديث آن هم اگر از عمرو ثابت باشد- مرسل است.

اما در رد اين سخن ابن تيميه كه مى‌گويد: «اين لفظ (در حديث) كه «جز اين سزاوار نيست كه من بروم مگر اين‌كه تو خليفه و جانشين من باشى» كذب است چون پيامبر صلى الله عليه وآله بارها از مدينه رفت و غير على را جانشين خود گذاشت و جانشينى على هم در سال جنگ تبوك جز بر زنان و سه نفر از متهمين بر نفاق نبود و شهر مدينه در امنيت كامل بر سر مى‌برد و جاى ترس هم بر اهل مدينه نبود و اين جانشينى جنبه جهادى نداشت.»[١] بايد گفت كه چنين سخن بى پايه از ابن تيميه هرچند نياز به جواب ندارد، ولى ما براى اينكه حقيقت اين مطلب براى خواننده عزيز روشن گردد، به چند مطلب اشاره مى‌كنيم تا بى پايگى سخن او آشكار گردد:

١. از سعد بن ابى‌وقاص روايت شده است كه وقتى پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله به «جرف» رسيدند عده‌اى از منافقين نسبت به جانشينى اميرالمؤمنين عليه السلام در مدينه ايراد گرفتند وگفتند كه پيامبر صلى الله عليه وآله او را به خاطر بى‌حال و سنگينى‌اش از جهاد در مدينه‌

[١] . منهاج السنة، ج ٣، ص ١٩٨.