ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٣٧ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

حديث زير نيز بر واجب بودن اين جنگ دلالت مى‌كند.

٣. عمرو بن طارق، يحيى ابن هانى، مرقس عابدى و اصبغ بن نباته روايت كرده‌اند:

قال الحسن بن على لعلى بالربذة و قد ركب راحلته وعليها رحل له رث: إنى لاخشى أن تقتل بمضيعة فقال: إليك عنى فوالله ما وجدت إلا قتال القوم أو الكفر بما جاء به محمد؛[١] (هنگام حركت اميرالمؤمنين عليه السلام به سوى جنگ جمل) وقتى در ربذه بر مركب خويش نشست، امام حسن عليه السلام عرض كردند: «من مى‌ترسم كه شما كشته شويد.» اميرالمؤمنين عليه السلام فرمودند: «كنار برو. به خدا قسم (راهى به جز اين دو در پيش خود نديدم:) يا بايد با اين قوم بجنگم و يا شاهد كفر به دين پيامبر صلى الله عليه وآله باشم.»

٤. پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله فرمودند: «اى ابورافع! به زودى پس از من گروهى از مردم عليه على مى‌جنگند. در آن هنگام بر مردم لازم است كه با آن گروه جهاد كنند و هر كه توان جهاد با دستش را نداشته باشد، با زبانش جهاد كند و هر كه با زبانش هم نتواند، بايد با قلبش جهاد كند و غير از اين سه راه راه ديگرى نخواهد بود.»[٢]

اين حديث و همچنين احاديث گذشته به علاوه حديث: «هر گاه بر دو خليفه بيعت شد، دومى را بكشيد» دلالت بر واجب بودن جنگ در كنار اميرالمؤمنين با دشمنانش مى‌كند.

[١] . انساب الاشراف، ج ٣، ص ٣٣؛ المستدرك على الصحيحين، ج ٣، ص ١١٥، ح ٤٥٩٧؛ تاريخ ابن عساكر، ج ٤٢، ص ٤٣٢ و ٤٧٣.

[٢] . معجم الكبير، ج ١، ص ٣٢٠، ح ٩٥٥؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٣٤؛ كنز العمال، ح ٢٥٨٩. سند اين حديث صحيح است.