١. ابن تيميه مى‌گويد: «حديث «فاطمه ناموس خود را پاك نگه داشت وخداوند ذريه او را بر آتش حرام گردانيد» به اتفاق آگاهان به حديث كذب ودروغ است. ودروغ بودن اين حديث براى غير اهل حديث نيز ظاهر است.»[١]

اين حديث از ابن مسعود و حذيفه در كتاب‌هاى زير روايت شده است.[٢] حاكم وزرقانى سند اين حديث را صحيح دانسته‌اند.

٢. پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله فرمودند: «ناميده شده است (دخترم فاطمه) به اسم فاطمه به اين خاطر كه خداوند او را به همراهى ذريه و اولادش در روز قيامت از آتش دور و جدا خواهد كرد.» اين حديث از ابن مسعود و ابو هريره روايت شده است.[٣]

٣. پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله به حضرت فاطمه عليها السلام فرمودند: «خداوند تو را و هيچ يك از فرزندانت را عذاب نخواهد كرد.»[٤] هيثمى و ابن حجر سند اين حديث را صحيح دانسته‌اند.

ابن تيميه و حديث «خداوند به غضب فاطمه غضب ميكند»

ابن تيميه مى‌گويد: «اما حديث «خداوند به غضب فاطمه غضب مى‌كند» در هيچ يك از كتاب‌هاى حديثى معروف ديده نشده است و اين حديث سند شناخته شده‌اى نيز ندارد، نه صحيح و نه حسن»[٥]

اين حديث را نيز به مانند احاديث ديگر افراد زيادى از اهل معرفت در كتاب‌هاى خود روايت كرده‌اند كه ما به بعضى آن‌ها اشاره مى‌كنيم:

قال رسول الله صلى الله عليه وآله:

إنَّ الله يغضبُ لِغَضَبِ فاطمة ويَرْضى لِرِضاها؛[٦]

پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله فرمودند: «همانا خداوند به غضب فاطمه غضب مى‌كند و به رضايت او راضى مى‌شود.» اين حديث از اميرالمؤمنين، امام باقر و امام كاظم عليهم السلام روايت شده است.

حاكم سند اين حديث را صحيح دانسته و هيثمى و صالحى شامى حسن دانسته‌اند. پس باز هم روشن شد كه ابن تيميه به روشنى دروغ گفته است.

[١] . منهاج السنة، ج ٤، ص ٦٢..

[٢] . معجم الكبير، ج ٣، ص ٤١، ح ٢٦٢٥، ج ٢٢، ص ٤٠٧؛ مسند بزار، ج ٥، ص ٢٢٣، ح ١٨٢٩؛ مسند ابويعلى، ج ٤ ص ٧٠، ص ٣٩٨٧؛ المستدرك على الصحيحين، ج ٣، ص ١٥٢؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ٢٠٢؛ سنن دار قطنى، ج ٥، ص ٦٥؛ تاريخ بغداد، ج ٣، ص ٢٦٦؛ تهذيب الكمال، ج ٣٥، ص ٢٥١؛ كنز العمال، ج ١٣، ص ١٠٨، ح ٣٤٢٢٠ و ٣٤٢٣٩؛ تاريخ ابن عساكر، ج ١٤، ص ١٧٤، ج ٦٣، ص ٣٠( با چهار سند.)

[٣] . تاريخ ابن عساكر، ج ١٧، ص ٧٧٠؛ مختصر تاريخ دمشق، ج ٢٦، ص ٢٨٦؛ صواعق المحرقه، ج ٢، ص ٤٦٥؛ كنز العمال، ج ١٢، ص ١٠٩، ح ٣٤٢٢٧.

[٤] . معجم الكبير، ج ١١، ص ٢١٠، ح ١١٦٨٥؛ صواعق المحرقه، ص ٩٦ و ١٤٠؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ٢٠٢.

[٥] . منهاج السنة، ج ٤، ص ٢٤٨.

[٦] . معجم الكبير طبرانى، ج ١، ص ١٠٨، ح ١٨٢ و ج ٢٢، ح ٤٠١؛ الآحاد والمثانى، ج ٥، ص ٣٦٣، ح ٢٩٥٩؛ ذرية الطاهره، ص ١١٩؛ علل دارقطنى، ج ٣، ص ١٠٣، ح ٣٠٥؛ شرف المصطفى خركوشى، ح ١٨٨٧؛ المستدرك على الصحيحين، ج ٣، ص ١٥٣ و ١٥٤؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ٢٠٣؛ الاصابه ابن حجر، ج ٤، ص ٣٧٨، ج ٨، ص ٢٦٥ و ٢٦٦؛ اسد الغابه ابن اثير، ج ٥، ص ٥٢٢؛ سبل الهدى والرشاد، ج ١١، ص ٤٤؛ تهذيب التهذيب، ج ١٢، ص ٣٩٢؛ كنز العمال، ج ١٣، ص ٦٧٤، ح ٣٧٧٢٥.