ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٣٩ - حديث متواتر و پرهيز از حرام

آيا اين محدثان آگاه به حديث نيستند؟ آيا اين كتاب‌ها كتاب‌هاى مرجع نيستند؟ و يا ابن تيميه، كذاب بزرگ است.

همچنين يادآور مى‌شويم كه در مورد آيه شريفه: « (اى محمد) نزديكان وخويشاوندان خود را بيم ده» كه در سال سوم بعثت نازل شده در كتاب‌هاى صحاح اهل سنت احاديثى روايت شده كه دور از واقعيت است و بهترين دليل براى حق‌خواهان اين است كه راويان آن احاديث هيچ كدام در زمان نزول اين آيه حضور و وجود نداشتند. برخى از آن‌ها سال‌ها بعد به دنيا آمده‌اند و برخى مانند ابوهريره شانزده سال بعد از نزول اين آيه مسلمان شده‌اند.[١] و تنها شخصى از راويان اين حديث كه در زمان نزول اين آيه شريفه حضور داشته، شخص اميرالمؤمنين عليه السلام مى‌باشند كه اين حديث شريف از آن حضرت با سندهاى صحيح روايت شده است، ولى ابن تيميه با بى‌حيايى بدون اشاره به اين حقايق به آن اخبار استدلال كرده و اين حديث مسلم را اين گونه انكار كرده است. حديث زير نيز صحت حديث فوق را تأييد مى‌كند.

دروغگويى ابن تيميه در مورد حديث عمرو بن ميمون‌

در حديث صحيح ديگر ابن عباس مى‌گويد: «على ده فضيلت دارد كه كسى غير از او آن‌ها را ندارد ....» و آن‌گاه آن ده فضائل را بر مى‌شمارد.

ابن تيميه در مورد اين حديث مى‌گويد: «اين حديث اگر از عمرو بن ميمون ثابت باشد باز هم مسند نيست، بلكه مرسل است (يعنى عمرو ابن عباس را درك‌

[١] . ما اين اخبار را در كتاب« امام بخارى وجايگاه صحيحش» مفصل بررسى كرده‌ايم كه مى‌توان براى آشنايى به آن‌جا مراجعه كرد.