ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٥٠٧ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

محمد بن عبدالله بن كيسان. (او از علماى فاس مغرب است.)

محمد بن عبدالله بن حميد. (امام حنابله و استاد فقه آن‌ها در مكه.)

عبدالعزيز بن عبدالرحمن بن عدوان. (از علماى وشم.)

حسن بن عمر شتى دمشقى. (فقيه مشهور حنبلى.)

چنان‌كه ملاحظه مى‌كنيد از اين ٢٢ نفر سيزده نفر اين علما از بزرگان و فقهاى حنبلى هستند و خيلى از اين‌ها را ابن عبدالوهاب كافر خارج‌شده از اسلام خوانده است.

نسبتهايى كه علما به ابن عبدالوهاب دادهاند

١. تكفير (كافر خواندن مسلمين): اين قوى‌ترين و صحيح‌ترين و رساترين وخطرناك‌ترين چيزى است كه مخالفان شيخ به او و پيروانش نسبت داده‌اند وحتى شديدترين حمايت‌كنندگان از شيخ به او وپيروانش نسبت داده‌اند وحتى شديدترين حمايت كنندگان از شيخ و دعوت او از علماى سلفى نيز نتوانستند، مگر اينكه به واقعيت داشتن اين نسبت اقرار كردند؛ مانند شوكانى كه با اعتراف وهابى‌ها او طرفدار توحيد سلفى‌هاست.

شوكانى در اين باره مى‌گويد: ولى آن‌ها (وهابى‌ها) معتقداند هر كه دعوت صاحب نجد (ابن عبدالوهاب) را قبول نكنند و به دستورات او عمل نكند از اسلام خارج شده است.[١] (صحفه ١٣٣).

همچنين منصور هازمى سلفى با وجود مدح و ثنايى كه از شيخ كرده، ولى دو مسأله را به او اشكال كرده است:

[١] . البدر الطالع شوكانى، ج ٢، ص ٥.