ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٠٥ - ابن تيميه و تكذيب وجود خليفه اول در جيش اسامه

خدا سوگند مى‌دهم هر كسى را كه در روز غدير خم از پيامبر شنيده باشد كه آن حضرت فرمودند: «خدايا، دوست بدار كسى را كه على را دوست دارد ودشمن بدار كسى را كه با على دشمنى مى‌كند» اينكه برخيزد و گواهى دهد.» در زير منبر انس بن مالك، براء بن عازب و جرير بن عبد الله بجلى نشسته بودند. اميرالمؤمنين عليه السلام اين سخن را دو مرتبه تكرار نمود، ولى كسى از آن‌ها گواهى نداد. آن‌گاه على فرمود: «خدايا، هر كه دانسته اين حقيقت را پنهان كرده باشد او را از دنيا خارج نكن مگر اينكه نشانه‌اى در وى قرار دهى كه با آن شناخته شود.» ابووائل مى‌گويد: «انس (با نفرين امام) گرفتار پيسى شد وبراء نابينا شد و جرير بعد از هجرتش اعرابى گشت.»

ابن تيميه و طعنهايش نسبت نبردهاى جمل و صفين‌

ابن تيميه مى‌گويد:

١. «على هيچ‌گونه حجت و دليلى براى جنگ نداشت. خود على نيز به اين مطلب اشاره كرده به روشنى بيان نموده است كه هيچ‌گونه نصى در نزد او در مورد جنگ جمل و صفين وجود ندارد، بلكه او با رأى خودش مى‌جنگد. اكثر صحابه در اين جنگ با او موافقت نكردند.»[١]

٢. «على براى اين جنگيد كه مردم از او فرمانبردارى كنند و بر آن‌ها و اموال‌شان تصرف داشته باشد. پس چگونه مى‌شود اين جنگ را جنگ براى دين ناميد.»[٢]

[١] . منهاج السنة، ج ٤، ص ٤٩٩، ج ٦، ص ٣٣٣، ج ٨، ص ٥٢٦.

[٢] . همان، ج ٨، ص ٥٧.