ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٠ - حديث متواتر و پرهيز از حرام

نكرده و حديثش از او مرسل است‌[١].) مضافا بر اين، در آن لفظهايى است كه كذب بر پيامبر صلى الله عليه وآله مى‌باشد، مانند اين لفظ: «جز اين سزاوار نيست كه وقتى من بروم بايد تو خليفه و جانشين من باشى.» و همچنين اين قول « (پيامبر صلى الله عليه وآله): به جز در منزل على تمام درهايى را كه بر روى مسجد باز بود بست.» اين حديث را شيعيان براى مقابله با حديثى كه در صحاح آمده است، ساخته‌اند.[٢]

جواب: ما قبل از بيان احاديثى كه ابن تيميه تكذيب كرده است، متن حديث ابن عباس و راويان آن و تأكيد محدثان بر صحت اين حديث را ذكر مى‌كنيم تا روشن شود كه ابن تيميه چگونه با نصوص بازى كرده و حديث مسند و متصل را مرسل مى‌خواند:

اينك متن حديث:

عمرو بن ميمون مى‌گويد: در نزد ابن عباس نشسته بودم كه نه گروه به نزد او آمدند و گفتند: «ابن عباس، يا اينكه همراه ما بيا و يا اطرافت را خلوت كن كه با تو سخنى داريم.» ابن عباس گفت: «همراه شما مى‌آيم.» ابن ميمون مى‌گويد: «ابن عباس آن روز سالم بوده و هنوز بينايى خود را از دست نداده بود. آن‌ها به كنارى رفته و شروع به صحبت كردند. ما ندانستيم كه چه گفتند. پس از مدتى ابن عباس آمد در حالى كه لباسش را تكان مى‌داد و گفت «اف! اف! در

[١] . ابن تيميه اين سخن كذب بزرگ را در باره كسى به كار برده كه او( عمرو بن ميمون) حتى در زمان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مسلمان شده و جاهليت را نيز درك كرده و از بزرگان و متقدمين صحابه حديث روايت كرده است چه رسد به ابن عباس.

[٢] . منهاج السنة، ج ٣، ص ١٩٧.