ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٨٠ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

كارى فقط كار وهابيت است و كارى است كه (پيش از آن‌ها آن را) تنها «ازارقه» از خوارج‌[١] كرده بودند.

سپس ابن فرحان مى‌گويد: «البته (وهابيت از خوارج هم زيادروى مى‌كنند زيرا) باقى مانده‌اى خوارج در زمان‌هاى بعد مردم عوام را تكفير نمى‌كردند وريختن خون آن‌ها را حلال نمى‌دانستند، ولى شيخ ابن عبدالوهاب و پيروانش بر اساس فتواى شيخ چنين كارى را در مورد علما و عوام انجام دادند». (ص ٦٠)

باز ابن فرحان مى‌گويد: «در دو جلد كتاب «درر السنيه» تمام سخن در مورد جهاد (عليه مسلمين مخالف عقايد شيخ) مطرح است ودر آن حتى يك حرف هم در باره جهاد با كفار يا يهود و يا نصارى و يا بت‌پرستان مطرح نشده است، با اينكه در بعضى از شهرهاى مسلمين هنوز در آن زمان كفار حضور داشتند ....» (ص ٦٢).

آن‌گاه ابن فرحان مى‌گويد: «بعضى از خطاهاى شيخ و بسيارى از پيروانشان به خصوص كافر دانستن مسلمين باعث گرديد بسيارى از طالبان علم (از روى تقليد يا غلو) به آن بگروند كه در نتيجه عمل‌هاى خشونتبارى (در كشورهاى مختلف) رخ داد و گروهى با همان دلائل شيخ و همان شعارها حادثه‌هاى دردناكى پديد آوردند (يعنى در كشورهاى مختلف از جمله امروزه در عراق مسلمين را مى‌كشند.) (ص ٦٢).

[١] . ابن فرحان در پاورقى مى‌گويد:« ازارقة»( منسوب به نافع بن ازرق) از شديدترين خوارج بودند. آن‌ها معتقد بودند كه هر كه به سوى آن‌ها هجرت نكند كافر است و هر كه در دار الكفر سكونت كند كافر است. و اين اوصاف در وهابى‌ها نيز وجود دارد ...، ولى هر كه به عقايد خوارج مراجعه كند مى‌بيند كه اكثر آن‌ها ميانه‌رو هستند كه چنين چيزى را در وهابى‌ها پيدا نمى‌كنى».( ص ٥٥ و ٥٦.) براى آشناى به عقيده ازارقة به كتاب« مقالات الاسلاميين» اشعرى، ج ١، ص ١٥٧ مراجعه كنيد.