ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٧٨ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

آفريده زود دروغ‌شان ثابت وروشن مى‌شود وگير خواهند كرد بنابر اين براى ساكت كردن آن حضرت، به دروغ مى‌گفتند: همه اين‌ها آفريده وفعل خداست.)

ابن فرحان مى‌گويد: «شيخ (ابن عبد الوهاب) در وصف كفار قريش مى‌گويد: «آن‌ها خدا را شب وروز عبادت مى‌كردند، ولى سپس به اين گمان كه ملائكه صلاحيت دارند (آن‌ها را واسطه قرار داده) از آن‌ها مى‌خواستند كه برايشان طلب بخشش از خدا كنند. ويا مرد صالحى مانند لوط را (به همين گمان) مى‌خواندند. ويا پيامبرى مانند عيسى را .... و خود ديدى كه پيامبر به خاطر همين شرك با آن‌ها جنگيد و آن‌ها را به خالص كردن عبادت دعوت كرد ....»[١]

آن‌گاه ابن عبد الوهاب همين مطلب را دليل قرار داده و مسلمينى را كه معتقد به توسل هستند، با مشركان مانند ومساوى دانسته وجنگ با آن‌ها را جايز مى‌شمارد.

شيخ مى‌گويد: «دشمنان خدا[٢] سخنان زيادى دارند كه به واسطه آن مانع مردم (از اينكه واقعيتشان براى آن‌ها آشكار گردد) مى‌شوند مانند اينكه مى‌گويند: «ما شرك نمى‌ورزيم وشهادت مى‌دهيم به اينكه خدا خالق ورازق است گواهى مى‌دهيم به اينكه جز خدا كسى نمى‌تواند نفع و ضررى برساند اوست يگانه‌اى كه شريك ندارد و محمد صلى الله عليه وآله حتى به خودش هم نمى‌تواند نفع و ضررى برساند، چه رسد به اوليايى چون عبدالقادر وغيره. اما ما گنهكاريم و صالحين نزد خدا مقام وآبرو دارند و از خدا مى‌خواهيم كه به خاطر آن‌ها (ما را ببخشد).» جواب ما به اين‌ها همان است كه گذشت. و اينكه كسانى كه پيامبر با آن‌ها جنگيد به چنين‌

[١] . كشف الشبهات، ص ٩.

[٢] . مراد شيخ از دشمنان خدا مسلمينى هستند كه مخالف با عقايد وهابيت مى‌باشند.