ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤١٣ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

و ساده زيستى و خواندن احاديث، گمراه مى‌كنند. اين فريبكارى آن‌ها را برخى مردم عوام نيز متوجه شدند. پس با اين چند حرفى كه مى‌نويسم حقيقت آن‌ها روشن‌تر خواهد شد- ان‌شاء الله، مگر براى كسى كه خداوند گمراهى ودر عذاب ابدى باقى ماندنش را خواسته باشد.[١]

باز همو مى‌گويد: «هر كه عذاب ابدى جهنم را انكار كند (كه ابن تيميه از جمله آن‌هاست) با خداوند مخالفت كرده است. چون خداوند در قرآن مى‌فرمايد: مى‌خواهند كه از آتش خارج شوند، ولى آن‌ها خارج نخواهند شد وبراى آن‌ها عذاب هميشگى است.[٢] آيات در اين باره خيلى زياد است ....»[٣]

باز همو مى‌گويد: «هر كه استوا بر عرش را به معناى مستقر و جايگير شدن در عرش بگيرد، حتماً بين خداوند و بندگانش برابرى قائل شده است.»[٤]

اين نويسنده خطاب به ابن تيميه و پيروانش مى‌گويد: «شما مذهب خود را با تعصب براى يزيد بن معاويه زينت داديد، در حالى‌كه صاحب مذهب (احمد بن حنبل) لعن يزيد را جايز دانسته است.»[٥]

او در باره احاديثى كه در آن‌ها آمده است: «خداوند هر شب به آسمان دنيا فرود مى‌آيد ...» مى‌گويد: «اين حديث را بيست نفر از صحابه روايت كرده‌اند. در گذشته بيان كرديم كه براى خداوند حركت و تغيير محال است. چون اين از

[١] . دفع الشبه من شبه و تمرّد، ص ٢٠.

[٢] . مائده، آيه ٣٧.

[٣] . دفع الشبه من شبه و تمرّد، تقى الدين حصنى، ص ٢٠.

[٤] . دفع الشبه من شبه و تمرّد، ص ٣٩.

[٥] . همان، ص ٢٦.