ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٤٤٣ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

آرى، همه‌اى اين‌ها را ياور حق شاه فضل رسول قادرى در كتاب «سيف الجبّار المسلول على اعداء الابرار» (كه در تركيه در سال ١٩٧٩ م. در منشورات برادر مسلمان غيور حسين حليم استانبولى به چاپ رسيده) آشكار ساخته است.

علامه ونابغه عراق (به اجماع و اتفاق همگان) شيخ جميل افندى صدقى زهاوى در كتاب با ارزشش «فجر الصادق» (در شرح حال ابن عبد الوهاب، ص ١٧) مى‌نويسد:

ابن عبد الوهاب در ابتدا طالب علم بود و به مكه و مدينه براى آموزش علم از علماى آن، رفت و آمد مى‌كرد. از جمله كسانى كه ابن عبد الوهاب در مدينه از او علم گرفت شيخ محمد بن سليمان كردى و شيخ محمد حيات سندى بودند. اين دو استاد ياد شده و غير اين‌ها از اساتيدى كه او از آن‌ها علم گرفته بود در وجود او نشانه‌هاى گمراهى و الحاد را مشاهده كرده مى‌گفته‌اند: «به زودى خداوند اين مرد را گمراه مى‌كند و به وسيله او كسانى را كه بدبخت قرار داده است نيز گمراه خواهد كرد.» و كار نيز همين گونه شد كه اين‌ها گفته بودند.

پدرش عبد الوهاب كه از عالمان صالح بود در او نشانه‌هاى الحاد را مشاهده مى‌كرد و مردم را از او برحذر مى‌داشت. برادرش شيخ سليمان در رد بدعت‌ها وعقايد باطلش كتابى نوشت.

سپس بكرى در جاى ديگرى از كتابش مى‌گويد: «آيا مى‌دانى كه اسماعيل پاشاى بغدادى در كتاب «هداية العارفين» (ج ٢، ص ٣٥٠، چاپ ١٩٥١ در استانبل تركيه) كتابى را از محمد بن عبد الوهاب نام برده كه او در آن در مسائلى با پيامبر صلى الله عليه وآله مخالفت كرده است؟ و مخالفت با پيامبر صلى الله عليه وآله نشانه‌اى دشمنى با آن حضرت مى‌باشد.»