ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٣٤٣ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

علاوه بر اين، همچنان كه رسول خدا صلى الله عليه وآله از صلح امام حسن عليه السلام خبر دادند، از جنگ‌هاى اميرالمؤمنين عليه السلام وقيام امام حسين عليه السلام نيز خبر داده‌اند. و اين دلالت بر اين مى‌كند كه اولًا: سيره و عمل اهل بيت عليهم السلام به امر و دستور خداوند متعال و پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله بوده و همچنين عمل و رفتار هر كدام در زمان خود لازم و خواست اسلام بوده است. يعنى مصلحت اسلام بارى به اين است كه بايد صلح برقرار گردد و بارى به اين است كه بايد قيام انجام گيرد و بارى هم به صورت ديگر. و امامان اهل بيت عليهم السلام هر كدام در زمان خود همان كارى را انجام دادند كه مصلحت اسلام در آن بوده است. اگر مثلًا امام حسن در جاى امام حسين ببودند، همان كارى را مى‌كردند كه امام حسين انجام دادند. و امام حسين عليه السلام هم اگر به جاى امام حسن عليه السلام مى‌بودند كارى جز همان كه امام حسن كردند انجام نمى‌دادند؛ يعنى با معاويه صلح مى‌كردند. نه اينكه ابن تيميه و امثال او مى‌گويند كه امام حسن كارى كرد بر خلاف آنچه پدر و برادرش كرده بودند.

روش متناقض ابن تيميه در برخورد با روايات‌

دكتر شريف محمود يكى از نويسندگان معاصر مى‌گويد: «سخنان بدعت‌گزاران اين زمان را پيگيرى كردم و ديدم كه اكثراً استدلالشان برگرفته شده از سخن ابن تيميه است. به كمك خداوند قريب به چهل هزار صفحه يا بيشتر از سخنان ابن تيميه را خواندم و ديدم كه در باره‌اى پيامبر صلى الله عليه وآله و اهل بيت آن حضرت خطاهاى زشتى مرتكب شده است. و تو آگاهى كه جناب پيامبر صلى الله عليه وآله و اهل بيتش براى همه ما مهم‌تر از جناب ابن تيميه است.»

باز همو مى‌گويد: «مسلمانان همگى تعظيم خويشاوندان پيامبر صلى الله عليه وآله را رعايت مى‌كردند تا اين كه در قرن هشتم ابن تيميه آمد و گويا بين او بين پيامبر صلى الله عليه وآله و خاندانش دشمنى وجود