ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٥١٤ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

ابن فراهان مى‌گويد: «اين نيز در بعضى از غلات ما (وهابى‌ها) هست مانند سرزنششان صوفى‌ها و شيعه را به خاطر عمل بعضى از پيروانش. حتى همين كار را نسبت به على و جعفر صادق هم انجام داده‌اند. مردى از غاليان وهابى چنين گمان كرده كه على به خاطر رياست جنگيده است، نه براى دين. (اين سخن ابن تيميه است.) ديگرى گفته است: «جعفر صادق بى حياى كذاب است». عجيب است از بعضى معتدلان ما كه بر هر آن كسى كه بگويد ابن تيميه يا بهبهارى و يا شيخ محمد خطا كرده است رديه مى‌نويسند، ولى در برابر اين سخنان ساكت مى‌نشينند.» (ص ١٥٢.)

٧. شيخ گفته است: «حيات دنيا آن‌ها را (مخالفان شيخ را) مغرور كرده و گمان كرده‌اند كه خدا از آن‌ها راضى است.»

ابن فرحان: «اين در برخى غلات ما نيز هست. وقتى به مخالفان خود استدلال ومى‌كنند مى‌گويند: «آيا نمى‌بينى كه خدا به ما نعمت مال و منسب داده است؟ .... اما اگر به غير آن‌ها مال و منسب رسيد مى‌گويند: «خدا به آن‌ها آن را داد تا در آخرت برايشان حسرتى باشد». اين صفت در نزد همه‌اى غلات (وهابيت) وجود دارد. اگر چيز ناپسندى به مخالفانشان رسد مى‌گويند: «اين عذاب خداست و آنچه در انتظار آن‌ها (در آخرت) است بزرگ‌تر است. (ص، ١٥٣).

٨. ابن عبد الوهاب گفته است: « (مخالفانمان) مرا به تبديل و تغيير دين متهم مى‌كنند».

ابن فرحان مى‌گويد: چنين چيزى در رديه‌هاى غلات ما روشن‌تر پيداست. در تمام رديه‌هايى كه بر مخالفان خود از مسلمين مى‌نويسند آن‌ها را متهم به تبديل وتغيير دين مى‌كنند». (ص، ١٥٦).