ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٥١٣ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

مى‌دهد. بعد مى‌بينيم كه اين غاليان خود را از سخت‌ترين مردم در مذمت غلو وغاليان نشان مى‌دهند.»

شيخ گفته است: « (اين مردم همان) پيروان هوى و هوس و پندارهاى پوچ ورويگردانندگان از آنچه خدا آورده است هستند.»

ابن فرحان مى‌گويد: «اين همان چيزى است كه در برخى از غالى‌هاى ما امروز ديده مى‌شود. وقتى به آن‌ها دليل شرعى بياورى به تو مى‌گويند: «هرچند چنين است و علما چنين مى‌گويند، ولى ابن تيميه و ابن قييم نظرشان چنين و چنان است». اگر عوام چنين گويند كار آسان‌تر است، ولى متأسفانه علما و طالبان علم چنين مى‌گويند». (ص، ١٥١.)

٤. شيخ گفته است: « (آن‌ها) اعمال باطل خود را به پيامبران نسبت مى‌دهند.»

ابن فرحان مى‌گويد: «اين صفت در غلات سلفى و وهابى به گونه‌اى آشكارتر موجود است. زيرا عمل تكفيرى خود را به خدا و پيامبر نسبت مى‌دهند.» (ص ١٥٢)

٥. شيخ گفته است: «تناقضشان آن‌جاست كه هرچند خود را به پيامبر نسبت مى‌دهند، ولى حديث آن حضرت را ترك مى‌كنند.»

ابن فرحان مى‌گويد: «اين نيز در بعضى از غلات ما است. وقتى به آن‌ها بگويى كه پيامبر چنين فرموده است، مى‌گويند: «اما بعضى علما چنين گفته‌اند و آن‌ها بهتر از ما حديث را مى‌فهمند. در حالى كه اگر سخن آن علما بر ضد خودشان باشد به اين سخن مالك پناه آورده، فرياد مى‌زنند كه «به غير از صاحب اين قبر (يعنى پيامبر) سخن هر كس ديگرى قابل قبول و ترك است.»

٦. شيخ گفته است: « (يكى از غلو مخالفان ما) سرزنش بعضى صالحين به خاطر عمل پيروانش است.»