ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٦٧ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

پيروز شده بودند، هيچ نام و نشانى از آن‌ها باقى نخواهد ماند ودر تاريخ جز به بدى از آن‌ها ياد نخواهد شد وعاقبت آن‌ها خوارى و ذلت در آتش جهنم است، ودر مقابل خداوند متعال مؤمنين را از گمراهى وشك وترديد حفظ كرده ودر راه خود ثابت نگه مى‌دارد تا خداوند متعال را با ايمان كامل ملاقات كنند، اين است معناى واقعى نصرت پروردگار متعال.

مگر اميرالمؤمنين عليه السلام يارى نشد وپيروز نگرديد؟ همين كه ياد آن حضرت امروزه همه جارا فرا گرفته وهمه، چه شيعه وچه سنى افتخار مى‌كند كه پيرو مكتب اميرالمؤمنين عليه السلام باشد كافى است كه ادعا نماييم آن حضرت پيروز شده است.

مگر امام حسين عليه السلام يارى نشدند؟ مگر امام حسين عليه السلام پيروز نگرديد؟ هرچند به ظاهر يزيد امام را شكست داد و آن‌گاه كه سر مبارك آن حضرت را جلويش آوردند با يك افتخار وتكبر به لب‌هاى مبارك آن حضرت مى‌زد، ولى آيا امروزه كسى هست كه اين ملعون را به خوبى ياد كند؟ ودر مقابل ببينيد كه از امام حسين عليه السلام چگونه ياد مى‌شود؟

خوب است در اين جا سخن فخر رازى را برايتان نقل كنيم. او آن‌جا كه آيه: «همانا ما به تو (اى محمد صلى الله عليه وآله) كوثر را عطا نموديم»[١] را تفسير مى‌كند، مى‌گويد: «قول سوّم اين است كه «كوثر» به معناى فرزندان و اولاد پيامبر صلى الله عليه وآله باشد. گفته‌اند كه اين سوره در رد بر كسانى كه پيامبر صلى الله عليه وآله را بدون فرزند دانسته وعيب مى‌گرفتند نازل شده است. پس معناى آيه چنين مى‌شود: «خداوند برايت نسل عطا خواهد فرمود كه در طول زمان باقى خواهند ماند.» آن‌گاه فخر رازى مى‌گويد: «و واقعاً

[١] . سوره كوثر، آيه ١.