ابن تيميه امام سلفى ها - قاسم اف، الياس - الصفحة ٢٨٨ - ابن تيميه و آيه «آن را تنها گوشهاى شنوا دريابد»

امت اسلامى ووهابيت در نمازهاى خود بر اهل بيت عليهم السلام صلوات مى‌فرستند ودوستى آن‌ها را واجب مى‌دانند، آيا اين را از مردم زمان جاهليت اخذ كرده‌اند!؟

روشن است كه در هر زمانى مردم هوسران به خاطر چاپلوسى چنين كارى را انجام مى‌دادند، يعنى خاندان بزرگان خود را بزرگ شمرده، تعظيم مى‌كردند، ولى آن هيچ ربطى به برتر دانستن اهل بيت عليهم السلام ندارد. يعنى چنين نيست كه هر جا مسأله‌اى برتر قرار دادن ويا برگزيدن خاندان پيامبرى پيش آيد اين كار سرچشمه در همان روش نادرست داشته باشد. مثلًا مى‌دانيم كه يكى از عادات و روش‌ها در قديم (و امروز در بعضى از جامعه) اين بوده است كه حاكم ويا پادشاه وقتى وفات مى‌كرد، فرزندانش نسل به نسل تخت پادشاهى را از او به ارث مى‌بردند (چنان‌كه امروز حكومت عربستان سعودى كه پيرو ابن تيميه كذاب هستند، چنين است.) واين يك روش نادرست است. و از سوى ديگر براى كسى پوشيده نيست كه سلسله پيامبران نيز از يك نسل بوده وغالباً پيامبر بعدى فرزند پيامبر پيشين بوده است. والبته اين كار بدون علت و حكمت نبوده است.

آيا در اين‌جا هم منطق ابن تيميه و امثال او چنين است؟ آيا مى‌توانند بگويند كه برگزيدن فرزند پيامبر پيشين براى پيامبرى، از آثار زمان جاهليت وبه مانند به ارث بردن تخت پادشاهى (امروز در عربستان) از پدر است؟

ابن تيميه ومسأله برترى اهل بيت عليهم السلام‌

بايد توجه داشت كه بزرگ داشتن اهل بيت پيامبر عليهم السلام بدون ترديد به اين خاطر است كه اسلام وقرآن آن‌ها را برتر معرفى كرده وقرآن و احاديث فراوان بر