رَجُلٌ‌ لَا یدْرِی أَ ثِنْتَینِ صَلَّی أَمْ ثَلَاثاً أَمْ أَرْبَعاً فَقَالَ: یصَلِّی رَکعَة [رَکعَتَینِ[١]] مِنْ قِیامٍ ثُمَّ یسَلِّمُ ثُمَّ یصَلِّی رَکعَتَینِ وَ هُوَ جَالِسٌ؛[٢]

شخصی در نماز نمی‌داند دو رکعت خوانده یا سه یا چهار رکعت، چه کند؟ فرمود: یک (دو) رکعت در حال‌ ایستاده به جا می‌آورد و سلام می‌دهد، سپس دو رکعت در حال نشسته می‌خواند.

علامه مجلسی می‌نویسد:

نسخه‌های فقیه مختلف است، در بیشتر نسخه‌ها یک رکعت ایستاده و در پاره‌ای از آنها موافق فتوای مشهور دو رکعت[٣] نقل شده است. لکن نُسَخ الفقیهِ مختلفة ففی أکثرِها کما نَقَلناه و فی بعضِها یصَلِّی رَکعَتَینِ مِنْ قِیامٍ فیکونَ موافقاً للمشهورِ.[٤]

از دیر باز، حدیث‌پژوهان حاذق توجه ویژه‌ای به نسخه‌ها و اصلاح آنها داشته‌اند؛ همان‌گونه که روش علامه مجلسی بر این منوال بوده است:

النُسخَة کانَت فی هذه الروایة سَقیمة جداً و لم نَجِدها فی مکانٍ آخرَ نُصلِحها به فَتَرَکناها کمَا کانَت.[٥]

[١]. بحار الانوار، ج٨١، ص١٥؛ ج٩٩، ص٢٧٠؛ الحدائق، ج‌٧، ص٣٢٦.

[٢]. التهذیب، ج٣، ص٢٥٣.

[٣]. المحاسن، ج١، ص٥٧، ب٧٢. و نیز در کتب زیر بدون لفظ «الف» آمده است؛ فلاح السائل و نجاح المسائل، ص٩١؛ جامع الأخبار، ص٧٠؛ روضة الواعظین و بصیرة المتعظین، ج٢، ص٣٣٨.

[٤]. الحدائق، ج‌٧، ص٣٢٦.

[٥]. من لا یحضره الفقیه، ج‌١، ص٣٥٠، باب أحكام السهو فی الصلاة.