از جلد چهاردهم به بعد ـ که شرح توسط علامه حسن زاده و شیخ محمد باقر کمره ای ادامه یافته ـ به همین ترتیب است. در ابتدای جلد پانزدهم علامه حسن زاده پس از تقریظی کوتاه در بارۀ گردآورندگان خطب امیرالمومنین† و مقدمه‌ای اندک شرح را پی می‌گیرد.[١]

روش شناسی شرح

روشی که شارح در شرح خود به کار گرفته، استفاده از گزاره‌ها و مؤلفه‌هایی است که سعی شده با استفاده از آن‌ها سبک و شیوه شرح خود را سامان دهد. می‌توان گفت که در این شرح به طور کلی از دو مؤلفه و گزاره استفاده شده است:

١. گزاره ساختاری (مؤلفه‌های موجود پیش از شرح متن)، ٢. گزاره محتوایی (مؤلفه‌های موجود در ضمن شرح متن).[٢]

گزاره از لحاظ ساختار (مؤلفه‌های موجود پیش از شرح متن)[٣]

شارح با استفاده از این گزاره در صدد است تا با ارائه مطالب مورد نظر خود، سخنان امام را شرح کند و با بیان انواع علوم، محتوای شرح خود را علمی و مستدل ارائه نماید. این گزاره ها عبارت‌اند از:

ارائه نَمای بیرونی کلام

[١]. منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة، ج ١، ص ٥ ـ ٦ .

[٢]. همان، ج ١، ص ٧.

[٣]. همان.