به بیست و چهار درجه ـ که با اصل، بیست و پنج نماز می‌باشد ـ زیادتی دارد. این عبارت، در نهایت فصاحت است و مطلوب از آن ظاهر می‌شود و تغییر از نقل من حیث المعنی، به این جا رسانیده است.[١]

چنان‌که در ابتدای بحث گفتیم، مجلسی معتقد است که توسط صدوق نقل به معنا در روایات صورت گرفته است. در ذیل به برخی از نمونه‌های نقل به معنا شده توسط صدوق می‌پردازیم:[٢]

٦ . در الکافی از زراره وارد شده است که امام باقر† روایت کردند زمانی که زنان به نماز بایستند.‌ حال، صدوق عبارت الکافی را به اندک تغییر لفظی روایت کرده است که چون زن به نماز بایستد، پاها را نزدیک یکدیگر گذارد؛ نه مثل مردان و فاصله میان پاها نگذارد، دست‌ها را بر سینه گذارد و چون به رکوع رود، دست‌ها را به ران‌ها گذارد و بالاتر از زانوها تا آن‌که بسیار کج نشود که نشستگاه او بلند شود. چون خواهد به سجود رود، اول بنشیند و به سجده رود؛ چنان‌که خود را بر زمین بچسباند و گشوده نباشد.[٣]

٧. در موثق از سماعه منقول است از امام صادق† در مورد شخصی که کفار، او را به اسیری گرفته باشند و وقت نماز شود و از کفار ترسد، مبادا او را منع از خواندن نماز کنند، سؤال کرد. حضرت† فرمودند: ایما می‌کند. این حدیث را صدوق

[١] . ر.ک: همان، ج٧، ص ٢٠١ ـ ٢٠٢.

[٢] . برای سایر نمونه‌ها ر.ک : به همان، ج ٣، ص ٢٣٠ ـ ٢٣١ و ٤٤٨ ـ ٤٤٩؛ ج ٦ ، ص ٢٩٣ و٤٣٦ ـ ٤٣٧ و٥٣٢ ـ ٥٣٣؛ ج ٧، ص ٢٨١ و٣٥٢ ـ ٣٥٣.

[٣]. ر.ک: همان، ج ٥، ص ٤٨١ ـ ٤٨٢.