سهل بن زیاد از اصحاب امام جواد†[١] و از محدثین قرن سوم هجری است. کتاب‌های متعددی به نگارش در آورده[٢] که تعداد قابل توجهی از آن در کتب اربعه آمده است. کتاب‌های سهل بن زیاد نیز به دست ما نرسیده و روایات آن را باید در لا به ‌لای کتب حدیثی قرن چهارم جستجو نمود. در سال ٢٥٥ هجری نامه‌ای به امام عسکری می‌نویسد. این نامه نشان می‌دهد که او تا آن سال زنده بوده است [٣].

سهل نیز راوی سه روایت از احادیث اثناعشر است که کلینی گزارش آن را از طریق «عدة من اصحابنا» در کتاب الکافی آورده است.[٤] در این کتاب ١٩١٨ روایت از سهل بن زیاد آمده که طریق به ١٥٥٤ روایت «عدّة من

[١] . ر.ک: اعیان الشیعة، ج ٧، ص ٤١٠؛ تقریب التهذیب، ج ١، ص ٤٦٩ .

[٢] . کتاب او مشتمل بر نوزده روایت است که تمام آنها در فضایل اهل بیت است.

[٣] . ر.ک: رجال النجاشی، ص ٢٠٣؛ الفهرست للطوسی، ص ٣٤٣.

[٤] . الذریعة، ج ٢، ص ١٦٣ .