همچنین در باره صوفیه، علاوه بر نقل منقولاتی از صوفیان در لا به لای شرح برخی از سخنان امام، فصلی مجزا و مفصل به معرفی، اقسام فرقه‌ها،[١] مطاعن وارده بر ایشان[٢] و ... پرداخته است. البته شارح عقاید ایشان را در لا به لای نکات پیش گفته به نقد کشانده است. به نظر می‌رسد این فصل مجزا خود کتابی جداگانه از میرزا حبیب خویی است با عنوان رسالة فی ردّ الصوفیة، که وی آن را ضمن شرح جای داده است.[٣] شارح ذیل دیگر سخنان نیز اقوال آن‌ها را بیان و سپس نقد کرده است.[٤] این نکته در منهاج به وفور قابل ملاحظه است.

بخش دوم

ساختار و روش شناسی شرح

ساختار کلی شرح

روش شرح ترتیبی است. شارح در ابتدا هم چون ترتیب نهج‌البلاغة، پس از نوشتن مقدمه‌ای مفصل و طولانی، خطبه‌ها را شرح می‌کند. پس از اتمام، شرح نامه‌ها، عهدنامه‌ها و وصیت‌نامه ها را پی می‌گیرد و در نهایت، با شرح حکمت‌ها و سخنان قصار، شرح را خاتمه می‌دهد. لازم به ذکر است شرحی که میرزا حبیب الله خویی ارائه داده تا خطبه ٢٢٩ انجام پذیرفته، که

[١]. همان، ج١، ٥٧.

[٢]. ج٣، ص ٣٥٥.

[٣]. تهذیب الاحکام، ج٧، ص ٢٥١.

[٤] دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه قم.