این روایت بر اساس تقیه و بر مبنای آنچه مخالفان شیعه معتقدند، وارد شده و علم به این مطلب برای هر کس که احادیث را شنیده باشد، حاصل است که مباح بودن متعه از شیوه امامان ماست.

در این کلام می‌توانیم عبارت «من دین ائمتنا» را عبارتی دیگر از ضرورت فقه شیعه به حساب آوریم.

نتیجه

از مطالب ذکر شده، در این نوشتار نتایجی حاصل می‌شود که می‌توان در موارد زیر به آنها اشاره کرد؛

١. در زمان ائمه فشارها و آزار و اذیت‌های زیادی از ناحیه مخالفان شیعه به این بزرگواران و پیروانشان وارد شده و این از مسلمات تاریخی است.

٢. در فضای خفقان آوری که علیه ائمه: و یاران ایشان ایجاد شده بود، استمرار حرکت و دوام بقای شیعه به عوامل مختلف و از جمله صدور احادیث مخالف واقع از جانب ایشان بستگی داشت، که این احادیث مخالف واقع اصطلاحاً احادیث تقیه‌ای نامیده می‌شوند.

٣. برای شناسایی احادیث تقیه‌ای از غیر تقیه‌ای ملاک‌ها و مشخصه‌هایی می‌توان ذکر کرد که این تفکیک را میسر می‌نماید.

٤. از راه‌های تفکیک احادیث تقیه‌ای از غیر آنها، شناخت احادیث متعارض است؛ یعنی حدیث تقیه‌ای باید در بین سایر احادیث معارض داشته باشد.