وی در عِداد أساتید ابن قتیبه به شمار می‌آید[١]. طوسی او را از صحابیان امام عسكری† بر شمرده[٢]و ابن داوود جزو ممدوحین به حساب آورده است[٣]. گویا برخی از شیعیان در باره اصالت نامۀ‌ امام عسكری† به ابراهیم بن عبده وكیل خویش در منطقۀ نیشابور، دستخوش تردید شده و احتمال داده بودند كه مجعول باشد. از این رو، امام طی نامه جداگانه‌ای به عبدالله بن حمدویه آن را تأیید نمودند[٤]. این كه امام† به وی نامه نوشته و در ضمن معرفی وكیل خویش از شیعیان خواسته‌اند كه به وی مراجعه شود. و به علاوه، در پایانِ نامه ذكر خاص بعد از عام نموده و عبدالله بن حمدویه را مورد ترحم ویژه قرار داده؛ به نحوی بارز بیانگر والامقامی، عظمت، جلالت و نفوذ كلمه وی است. به گفته رجالیان یكی از راه‌های شناخت وثاقت افراد، این است كه امام اورا مورد ترحم قرار داده باشد[٥].

[١]. همان، ش٩٨٠؛ رجال النّجاشی، ش ٨٩٧؛ رجال الطّوسی، ش ٥٦١٥، ٥٧٧١، ٥٨٩٢؛ فهرست الطّوسی، ش٦٠٨ .

[٢]. معجم رجال الحدیث، ج ١٦، ص ٣١٣، ش ١٠٥٨١.

[٣]. تهذیب الأحكام، ج ٤، ص ٢٠٩، ح ١٢؛الإستبصار، ج ٢، ص ٩٧، ح ٧؛من لا یحضره الفقیه، ج ٣، ح ٤٣٣١؛كمال الدین و تمام النعمه، ص ٣٣، ٢٨٧، ٣٤٢، ٣٧٨، ٤١١، ٤٣٣، ٤٨١، ٤٨٢؛ التوحید، ص ٢٤٢، ح ٤ و ص ٤١٦، ح ١٦؛ معانی الأخبار، ص ١٨٠، ح١؛ الأمالی ص١٦٣؛وسائل الشیعه، ج ١، ح ١٨٣؛ ج ٣، ح ٣٠٠٦؛ ج ١٠، ح١٣٨١٠؛ ج ١٦، ح ٢١٠٦٣؛ ج٢٠، ح ٢٥٧٧٥؛ ج ٢١، ح ٢٧٥٢٣؛ ج ٢٧، ح ٣٣٢٩٧ و٣٣٤٢٦ و٣٤٠٤٤؛مستدرك الوسائل، ج ١٣، ح ١٤٩٣٤.

[٤]. رجال الطّوسی، ش ٥٢٧٠ و٧٦٨٧ و٥٨٤١؛رجال النّجاشی، ش ٣٥٧؛فهرست الطّوسی، ش٢٥٠.

[٥]. رجال النّجاشی، ش٨٤٠ و٨٨٨؛ فهرست الطّوسی، ش ٥٦٤؛ رجال الطّوسی، ش ٦١٥٩.