٢. به سند صحیح از امام موسی کاظم† منقول است فرمودند: چون پدرم در حال احتضار بودند، گفتند: ای فرزند شفاعت ما به کسی که نماز را سبک شمارد نمی‌رسد. این روایت محمولاست بر آن‌که قطع نظر از رحمت الهی، مستحق شفاعت ما نیست.‌ ممکن است حق سبحانه و تعالی بر او رحمت کند و او را ببخشاید و ائمه معصومین:‌ را در شفاعت او رخصت دهد. این تأویلات بنا بر آن است که متواتر است حضرت سیدالمرسلین‌ˆ فرمودند: شفاعت خود را برای اصحاب کبایر از امتم ذخیره کردم.[١]

٣. در روایتی از امام صادق†‌ پرسیده شد: چرا زناکار را کافر نمی‌نامی؟ تارک نماز را کافر می‌نامی؟ حضرت فرمودند: شخصی که زنا یا لواط و امثال این اعمال قیبح را مرتکب شود، تنها به علت آن‌که شهوت عظیمی بر اوغلبه کرده است،‌ گویی کر و کور می‌شود؛ اما کسی که نماز را ترک کند، شهوتی بر او غلبه نمی‌کند، بلکه به علت خفیف و کوچک شمردن نماز، آن را به جا نمی‌آورد. مجلسی این حدیث را با احادیث صحیح دیگر و اجماع مسلمین که تارک نماز را فاسق می‌داند، نه کافر،‌ در تعارض می‌داند. بنا بر این برای حل این تعارض، روایت را این‌چنین تأویل می‌کند که نماز در نظر او کوچک و کم اهمیت باشد و ترک آن را حلال شِمُرَد.‌ بنا بر این، چون ترک نماز را حلال می‌داند، به منزله کافر است، نه فاسق.[٢]

حمل بر استحباب

[١]. ر.ک: همان، ج٦، ص٤٧٠.

[٢]. ر.ک: همان، ج٥، ص١٩٥.