راویان آنها از مخالفان مکتب اهل بیت‰ (مغیرة بن شعبة) و یا از نزدیکان مکتب خلفا (ابن بحینة)[١] بوده‌اند.[٢] علاوه بر آن که بعضی از این منابع از نظر وثاقت تاریخی نیز دچار ضعف بوده، قابل اعتماد نیستند. گواه این مطلب، پژوهش‌ روشنگرانه علامه عسکری است که در باره سیره طبری و ابن کثیر در تحریف حقایق تاریخی ارائه کرده است. ایشان در این باره می‌نویسد:

یکی از انواع پرده پوشی و کتمان در مکتب خلفا، حذف قسمتی از سنت پیغمبر و تبدیل آن به کلمه‌ای گنگ و مبهم است... نمونه این روش، کاری است که طبری و ابن کثیر در باره نامه محمد بن ابی بکر به معاویه انجام داده‌اند. در این نامه از فضایل و مناقب امام علی† سخن به میان آمده و معاویه نیز در پاسخ، به همه آنها اعتراف کرده است. این در حالی است که طبری، با اشاره به سند خبر دو نامه، آنها را حذف کرده و چنین توجیه کرده است که مردم عامه تحمل شنیدن آن را ندارند! و ابن کثیر نیز در تاریخ خود به نامه محمد بن ابی بکر اشاره کرده است، اما تنها به این اندازه بسنده کرده که بگوید: در نامه خشونت به کار رفته است.[٣]

از این رو، می‌توان گفت که عبارت یاد شده جزء کلام امام علی† نبوده و بعدها به ایشان نسبت داده شده است.

[١] . همان، ص٧٣.

[٢] . سیری در نهج البلاغه، ص١٦٦.

[٣] . بهج الصباغة فی شرح نهج البلاغه، ج٩، ص٤٨١.