اسرار عبادات - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٣٤ - انسان فرومايه است كه ستم را تحمل مى كند

امام ششم سلام الله عليه فرمود : نعم الشفيع انا و ابى لحمر ان بن اعين ناخذ بيده و لا نتركه و نزواله حتى يدخل معنا الجنة [١٢] . حمران بن اعين از شاگردان امام پنجم و امام ششم عليهما السلام بود . امام صادق فرمودند : من و پدرم شفيع خوبى هستيم براى حمران بن اعين [١٣] . من و پدرم دست حمران بن اعين را مى گيريم , رها نمى كنيم تا با ما وارد بهشت بشود .

اين حمران بن اعين يك جوان عادى بود و از علماء شد و به اين مقام رسيد . اينطور نيست كه انسان بگويد رسيدن به مقام اولياء الهى دشوار است . آن روز قيامت معلوم مى شود كه راه باز بود و ما نرفتيم . اگر آن قضا و قدر الهى نبود كه براى هر كسى يك زمان معين و عمر مشخصى است , اين اولياء الهى هرگز حاضر نبودند در دنيا بمانند .

اگر يك امتى روحش اين چنين شد , آنگاه او از تهديد ابر قدرت شرق و غرب نمى ترسد ؟ به لطف الهى الان اين روح در بين امت اسلامى احياء شده است , و الا كجاى دنيا را انسان سراغ دارد كه به اين صورت زير گلوله و آتش و آوار رفتن را تحمل كنند . اينها يك چيزهائى نيست كه اگر مسئله انقلاب اسلامى نبود , انسان بطور عادى تحمل و يا قبول مى كرد . اين مكتب است كه اينها را به اينجا رسانده است . چون هيچ كس جز انسان فرومايه ستم را تحمل نمى كند . از بيانات على بن ابيطالب سلام الله عليه است كه فرمود : لا يحتمل الضيم الا الذليل [١٤] . ستم را فقط افراد پست تحمل مى كنند . اگر كسى بزرگوار و كريم شد زير بار ستم نمى رود اينطور نيست كه اگر زير آوار موشكها مانده و تلى از آوار روى او ريخته او فشارى در جان دادن داشته باشد . اگر يك وقت تيرى به يك سرباز يا سپاهى يا رزمنده اى در جبهه جنگ خورد و او تا غروب در خونش دست و پا زد او لذت مى برد , او فشار جان دادن ندارد . و اگر يك منافق و كافرى سكته كرد او در فشار جان دادن است , چون مرگ به لسان