شيخ داراى مقام علمى بلندى در فقاهت بود. (٣) ناظم الاسلام كرمانى كه از مخالفان سرسخت شيخ بود و در كتاب خود از او بدگويى فراوان كرده است، اعتراف دارد كه «مراتب علميه او از ديگران بهتر» است و در مورد او مى‌گويد:

حاج شيخ فضل اللّه‌، اگر چند ماهى در عتبات توقف كند، شخص اول علماى اسلام خواهد گرديد؛ چه هم حُسن سلوك دارد و هم مراتب علميه و هم نكات رياست را بهتر از ديگران داراست. (٤)

شيخ فضل اللّه‌ در جنبش تنباكو نقش فعالى داشت و به نمايندگى از ميرزاى شيرازى، رهبر جنبش، به هدايت و نظارت جنبش در پايتخت پرداخت. (٥) او بعد از مرگ آيت اللّه‌ ميرزا محمد حسن آشتيانى (١٣١٩ق) مهم‌ترين شخصيت مذهبى و روحانى تهران شد.

شيخ اگر چه در نهضت مشروطيت پيشگام نبود، اما در آغاز نهضت به يارى رهبران مذهبى آن يعنى سيد عبداللّه‌ بهبهانى و سيد محمد طباطبايى برخاست و در مهاجرت كبرا به شهر قم در كنار آنان و ديگر علماى مشروطه خواه حضور داشت. (٦)

(٢) براى شرح حال شيخ فضل اللّه‌ نورى ر.ك: ابوالحسنى، على، انديشه سبز، زندگى سرخ، ص١٣ ـ ٧٨.
(٣) در زمينه مقام علمى شيخ و اعتراف موافقان و مخالفان او به آن، ر.ك: ابوالحسنى، على، آخرين آواز قو، ص٨٣ ـ ٨٨؛ همو، ديده بان بيدار، ص١٣ ـ ٣٨؛ آدميت، فريدون، ايدئولوژى نهضت مشروطيّت، ج١، ص٤٢٩؛ ملكزاده، مهدى، تاريخ انقلاب مشروطيت ايران، ج٦، ص ١٢٥٧.
(٤) كرمانى، ناظم الاسلام، تاريخ بيدارى ايرانيان، ص٤٢٨.
(٥) ر.ك: انديشه سبز، زندگى سرخ، ص ٨٧ ـ ١٠٥.
(٦) تاريخ بيدارى ايرانيان ، ص٤٢٦.