در ميان اقوال اهل سنت، ضعيف‌ترين قول، سخن مالك است كه مى‌گويد بسمله آيه‌اى از قرآن نيست و تنها در سوره نمل بخشى از آيه است و قرائت آن در نمازهاى واجب، چه براى امام و چه براى غير امام، چه قبل از سوره حمد و چه بعد از آن مكروه است.

اين قول كجا و سخن امام صادق(ع) كجا كه با حالت توبيخ، به كسى كه بسمله را در نماز قرائت نمى‌كرد و معتقد بود كه بلند قرائت كردن آن بدعت است، فرمود:

ما لهم عمدوا إلى أعظم آية في كتاب اللّه‌ عزّ وجلّ فزعموا أنّها بدعة إذا أظهروها و هي بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم؛ (١٠)

آنها را چه شده است كه قصد بزرگ‌ترين آيه از قرآن را كرده‌اند و پنداشته‌اند كه بلند تلاوت كردن آن بدعت است، و آن آيه، بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم است؟

براى به دست آوردن حق در مسئله بايد در چند زمينه بحث كنيم:

يك: آيا بسمله جزء سوره حمد است يا نه؟

دو: بر فرض كه جزء سوره فاتحه باشد، آيا بايستى در نمازهاى جهرى آن را بلند تلاوت كرد؟

سه: آيا بسمله جزء تمامى سوره‌هاى قرآن است؟

در هر زمينه، ادله اقوال مختلف را بررسى و نظر قطعى خود را در اين زمينه بيان خواهيم كرد.

(١٠) تفسير عياشى، ج١، ص ٢١، ح١٦.