١. موثقة أبي حمزة الثمالي عن أبي جعفر(ع) ـ المرويّة في تفسير القمّي ـ قال: بينما رسول اللّه‌(ص) جالس و عنده قوم من اليهود فيهم عبداللّه‌ بن سلام إذ نزلت عليه هذه الآية(إنّما وليّكم اللّه‌ُ و رسولُهُ و الذينَ آمنوا الّذين يقيمونَ الصلاة و يُؤتون الزكاةَ و هم راكعون) فخرج رسول اللّه‌(ص) إلى المسجد فاستقبله سائل فقال: هل أتاك أحدشيئاً؟ قال: نعم ذلك المصلّى، فجاء رسول اللّه‌(ص) فإذا هو عليّ(ع) (٢٧)؛

ابى حمزه ثمالى از امام باقر(ع) نقل كرده است كه فرمودند: رسول اللّه‌(ص) نشسته بودند و نزد ايشان قومى از يهود حاضر بودند كه در ميانشان عبداللّه‌ بن سلام بود، در اين هنگام اين آيه(ولى شما فقط خدا و رسولش و كسانى هستند كه ايمان آوردند، همانان كه نماز را بپا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند) بر حضرت نازل شد. سپس رسول خدا(ص) خارج شده و به سوى مسجد حركت كردند و در مسير با سائلى برخورد كرده و از او پرسيدند: آيا كسى چيزى به تو داده است؟ گفت: بله، آن نمازگزار. سپس حضرت به آن سو رفتند و آن شخص على(ع) بود.

اين موثّقه (٢٨) در انطباق آيه مورد بحث، بر اميرالمؤمنين(ع) صراحت دارد، اما در آن، تفسيرى از معناى ولايت نيست.

٢. مرسلة العياشي عن المفضّل(الفضيل خ .ل) عن أبي جعفر(ع) في قوله تعالى: «إنّما وليّكم اللّه‌ُ و رسولُهُ و الذين آمنوا»، قال: هم الإئمّة (٢٩)؛

مفضّل از امام باقر(ع) نقل مى‌كند كه در مورد اين سخن خداوند: «ولىّ شما خداوند و رسولش و آن كسانى هستند كه ايمان آورده‌اند» فرمودند: آنها ائمه هستند.

(٢٧) تفسير البرهان، ج١، ص٤٨٠، ح٧.
(٢٨) تفسير القمى، ج١، ص١٧٠؛ تفسير العياشى، ج١، ص٣٢٨.
(٢٩) تفسير العياشى، ج١، ص٣٢٨، ح ١٤٢ و ١٣٧؛ تفسير البرهان، ج١، ص٤٨٢ و ٤٨٣، ح ١٨ و ١٣.