همين نامه مى‌فرمايد: تو نگو كه من ولى امر هستم و هر چه بگويم گوش مى‌دهند براى اين كه آن كسى كه تو را به ولايت گماشته بالاتر از تواست و خدا هم بالاتر از او است. هر چه خدا مى‌گويد ما بايد عمل كنيم.

حضرت در آن نامه در مورد به كار گرفتن كارگزاران حكومت سفارش‌هايى به مالك فرموده كه تو برو مراقب باش آن كسانى را كه مى‌خواهى به كار بگمارى از صالحان باشند؛ متدين باشند؛ گناه كار نباشند. مراقب باش كارى كنى كه عامه مردم راضى باشند. «اللّه‌ اللّه‌ في الطبقة السفلى» كه اين بندگان خدا حقوق خاصه‌اى دارند.

همه آنچه را حضرت آن جا فرموده‌اند جزء اختيارات ولى امر است. همه اين‌ها: تصدى امر جهاد، خواباندن شورش‌هاى داخلى، جنگ كردن با امثال معاويه و... جزء اختيارات ولايى حضرت امير(ع) بوده و انجام داده است بسيارى از اين احكام و اختيارات در نامه‌اى كه به مالك نوشته‌اند، آمده است.

فقه اهل بيت: در احكام، تقسيماتى وجود دارد؛ مانند حكم اولى و ثانوى، حكم ظاهرى و واقعى. بفرماييد كه در مقابل حكم حكومتى چه چيزى قرار دارد؟ از عبارت مرحوم صاحب جواهر هم استفاده مى‌شود كه حكم حكومتى احكامى است براى اجراى احكام اوليه.

آيت اللّه‌ مؤمن: در مقابل هيچ كدام از اين‌ها نيست همه آن‌ها سرجاى خودش هست. اين سخن حضرت امام رضا(ع) است مى‌فرمايند (١٢) هر چه هست خدا است و خدا هم به ما يك اختياراتى داده است.

(١٢) وسايل الشيعه، ج ٢٧، ص ١١٣.