١. مجازات داستان سرايان: در روايات وارد شده حضرت امير افزون بر جلوگيرى از قصه سرايى، قصه‌گوها را مجازات كرده است: امام صادق از قول اميرمؤمنان گزارش مى‌كند آن حضرت شخص قصه‌سرايى را در مسجد ديد، او را كتك زد و سپس بيرونش كرد. (٦٣)

٢. مجازات منجمان: از برخى روايات استفاده مى‌شود حضرت امير بعضى از منجمان را مجازات‌هاى شديد مى‌كرده است؛ از جمله:

حضرت امير خطاب به مسافر بن عفيف ازدى ـ كه مسلمانان را از حركت به سوى نهر وانيان در ساعات خاصى نهى كرده بود ـ فرمود: اگر به من خبر رسد كه تو در ستارگان مى‌نگرى تا وقتى كه من حكومت دارم تو را براى هميشه به زندان مى‌افكنم. به خدا سوگند، محمد(ص) نه منجم بود و نه كاهن. (٦٤)

٣. تخريب محل تجمع افراد هرزه: در روايتى وارد شده است كه امام على(ع) دستور داد محلى را كه اشخاص هرزه و بدكار جمع مى‌شدند خراب كنند. (٦٥)

(٦٣) إن أميرالمؤمنين(ع) رأى قاصّا فى المسجد فضربه و طرده. (كافى، ج ٧، ص ٢٦٣؛ تهذيب، ج ١٠، ص ١٤٩؛ وسائل الشيعه، ج ١٢، ص ١١١ و ج ١٨، ص ٥٧٨ و ج ٣، ص ٥١٥.)
(٦٤) انساب الاشراف بلاذرى، ج ٢، ص ٣٦٨؛ حياة الصحابه، ج ٣، ص ٧٥٣؛ كنز العمال، ج ٥، ص ٢٣٥؛ تذكرة الخواص، ص ١٥٩؛ نهج‌السعاده، ج ٢، ص ٣٧٢. همين مضمون نيز در شرح ابن ابى الحديد، ج ٢، ص ٢٦٩، آمده است.
(٦٥) كنزالعمال، ج ٥، ص ٤٨٨.