فيهم لاتسبوا لهم ذرية و لاتجهزوا على جريح و لاتتبّعوا مدبرا و من أغلق بابه و ألقى سلاحه فهو آمن. (كافى، ج ٥، ص ١١ - ١٢؛ وسائل الشيعه، ج ١١، ص ١٦ ـ ١٧)

از اين روايت برمى‌آيد شمشيرى كه بر باغيان گماشته شده، از نوع شمشيرهاى مكفوف است؛ يعنى شمشير از قتل باز داشته شده و رواياتى از اين قبيل نيز وارد شده است.

روايت دوم: روايت بيهقى در سنن از ابن عمر:

قال: قال رسول اللّه‌(ص) لعبد اللّه‌ بن مسعود: يا ابن مسعود أتدري ما حكم اللّه‌ فيمن بغى من أهل هذه الأمة؟ قال ابن مسعود: اللّه‌ و رسوله أعلم. قال: فإنّ حكم اللّه‌ فيهم أن لايتبع مدبرهم و لايقتل أسيرهم و لايذفف على جريحهم. (سنن بيهقى، ج ٨، ص ١٨٢، حيدرآباد هند، دارالمعارف العثمانيه)

اين روايات عموما از لحاظ سند خالى از اشكال نيستند، و بر فرض امكان استناد به آن، بر صورتى حمل مى‌شوند كه باغى دست از بغى برداشته باشد، و سلاح خود را تسليم نموده، و به مركز قدرتى پناه نياورد كه همان صورت اسراى جنگ جمل است. و روايت اسياف خمسه تا حدودى اين معنا را تأييد مى‌كند.

كشتن اسراى جنگى واجب است يا جايز؟

در صورتى كه فراريان جنگ پناهگاه و مركزى براى فرماندهى و سازمان دهى داشته باشند آيا كشتن آنها واجب است يا جايز؟

البته در صورتى كه واجب باشد حتما امام بايد دستور كشتن آنها را بدهد و در صورتى كه جايز باشد امام اگر صلاح بداند مى‌تواند از كشتن آنها صرف نظر كند.

ظاهر بعضى از كلمات فقها رأى اول است از قبيل شيخ در مبسوط، ج ٧، ص ٢٦٨ و علامه در تحرير، ج ١، ص ١٥٦ و تذكره، ج ١، ص ٤٥٦ و محقق در مختصر النافع، ص ٢٢٦ و صريح بعضى از كلمات فقها جواز است. مثل شيخ در نهايه و ابن ادريس در سرائر و