٥. سوزاندن اموال محتكر: از رواياتى كه از آن حضرت درباره مجازات محتكر وارد شده استفاده مى‌شود مجازات‌هاى شديدى براى محتكر قائل بود؛ از جمله در نامه‌اى به رفاعة بن شداد آمده است:

از احتكار نهى كن. هر كس را كه مرتكب احتكار شد او را به دردآور (تنبيه بدنى كن) سپس با آشكار ساختن اموال احتكارى، محتكر را مجازات كن. (٤٧)

در روايت ديگر وارد شده است:

اميرمؤمنان بر شط فرات مى‌گذشت كه به كپه غله‌اى كه براى گران شدن نگهدارى مى‌شد برخورد. آن حضرت دستور داد آنها را بسوزانند. (٤٨)

به همين مضمون دو روايت ديگر نيز رسيده است: يكى درباره اموال احتكار شده در اطراف كوفه توسط عبدالرحمن بن قيس (٤٩) و ديگرى درباره اموال احتكار شده به قيمت صد هزار درهم (٥٠) كه على(ع) آنها را سوزاند.

٦. مصادره اموال: در بعضى از روايات آمده است: اميرمؤمنان در مواردى اموال را مصادره مى‌كرد؛ از جمله صاحب دعائم الاسلام گزارش كرده است:

على(ع) اشعث را احضار و اموال وى را (به مبلغ صد هزار درهم) مصادره كرد. (٥١)

(٤٦) معالم القربه، ص ١٦٣، به نقل ازبازار در سايه حكومت اسلامى.
(٤٧) دعائم الاسلام، ج ٢، ص ٣٦؛ مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٤٦٩؛ نهج السعاده، ج ٥، ص ٣١.
(٤٨) كنز العمال، ج ٤، ص ١٠٣؛ معالم القربه، ص ١٢١ و ص ٢٨٨.
(٤٩) المحلى، ج ٩، ص ٦٥.
(٥٠) همان.
(٥١) دعائم الاسلام، ج ١، ص ٣٩٦.