٢. منع اهل ذمه از تجارت صرافى: على(ع)، به بعضى از شغل‌ها اهميت خاصى مى‌داد. از اين رو برخى از افراد را از اشتغال به آنها منع مى‌كرد؛ چنان كه در نامه‌اى به رفاعه ـ قاضى اهواز ـ مى‌نويسد كه از كسب صرافى اهل ذمه جلوگيرى كند. (٤٤)

٣. منع از شكار كبوتر در شهرها: در رواياتى از شكار كبوتر در شهرها نهى شده. صاحب دعائم الاسلام آورده است:

على(ع) از شكار كبوتر در شهرها نهى كرد و به شكار آن در روستاها اجازه داد. (٤٥)

پر واضح است اين حكم جز حكومتى بودن نمى‌تواند توجيه ديگرى داشته باشد و حمل بر استحباب خلاف ظاهر است.

٤. منع از خوردن برخى از گوشت‌هاى حلال: از رواياتى استفاده مى‌شود مولا على(ع) از خوردن گوشت بعضى از حيوانات حلال گوشت به جهت پاره‌اى از ملاحظات و مصالح بهداشتى نهى كرده است؛ از جمله در معالم القربه گزارش شده است:

(٤٣) قال أميرالمؤمنين: سوق المسلمين كمسجدهم فمن سبق إلى مكان فهو أحق به إلى الليل و كان لايأخذ على بيوت السوق كراه (وسائل الشيعه، باب ١٧ من أبواب آداب التجاره، ج١٢، ص ٣٠٠، ح ١.
(٤٤) دعائم الاسلام، مؤسسه اهل البيت؛ ج ٢، ص ٣٧، فصل ذكر العرف، ح ٨٦، مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٤٨٢؛ نهج السعاده، ج ٥، ص ٣١.
(٤٥) دعائم الاسلام، كتاب الصيد، مؤسسه آل البيت، ج ٢، ص ١٦٨، ح ٦٠٣؛ من لايحضره الفقيه، ج ٣، ص ٣٢١.