٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٨ - پرتوى از بازتابهاى فقهى سيره حكومتى امام على(ع) در گفت و گو با آيت الله محمد مؤمن قمى

مواردش را هم ذكر مى‌كند.

در يك روايت ديگرى در باب هشتم است: «ثم لم يتعرض لشيء من أموالهم حتى حال عليهم الحول من قابل، فصاموا و أفطروا» زكات را گرفتند و افطار كردند و يك سال گذشت «فأمر ـ صلى اللّه‌ عليه و آله ـ مناديه، فنادى في المسلمين: أيّها المسلمون، زكّوا أموالكم تُقبل صلواتُكُم، قال: ثم وجّه عمال الصدقة، و عمال الطسوق»، به عمّال فرمودند: وقتى شما مى‌رويد و بر مردم وارد مى‌شويد، مراقب باشيد مزاحم مردم نشويد. اگر كسى مى‌گفت: زكات داده‌ام يا زكات بر من مثلاً واجب نيست، از آن‌ها قبول كنيد، اين مربوط به كيفيت كار است نه اصل اخذ زكات.

من اين بحث‌ها را مفصل نوشتم احتمالاً در سه جلد چاپ خواهد شد من در آن جا نوشتم كه تمام خمس و زكات بايد به ولى امر داده شود ادله آن را هم آوردم «و العاملين عليها» چه افرادى هستند؟ آن‌هايى هستند كه از طرف حكومت قرار داده مى‌شوند و مى‌روند اموال را گردآورى مى‌كنند. الآن هم اگر بخواهند و محذورى نباشد مى‌توانند تمام كسبه را حسابرسى كنند. هر كس هر قدر بدهكار خمس است بايد بپردازد.

فقه اهل بيت: در پاره‌اى از تحليل‌ها گفته مى‌شود مهم‌ترين عامل شكست ظاهرى حكومت حضرت امير، همين پافشارى و اصرار حضرت بر تسويه در تقسيم بيت‌المال بود، چرا حضرت در اين مورد مماشات نكرد؟

آيت اللّه‌ مؤمن: پافشارى هايشان به جا است و آنچه گفته شده كه اصرار حضرت بر تسويه بيت‌المال عامل شكست حكومت ايشان بوده، درست نيست. اگر خلافت از مسيرى كه خداوند تعيين كرده بود منحرف نمى‌شد بسيارى از اين ظلم‌هايى كه امروز در جهان مى‌شود و اين جهل‌ها و