شترهاى فربه را [درمراسم حج] براى شما از شعائر الهى قرار داديم؛ در آنها براى شما خير و بركت است. نام خدا را [هنگام قربانى كردن] درحالى كه به صف ايستاده اند برآنها ببريد و هنگامى كه پهلوهايشان آرام گرفت[وجان دادند] ازگوشت آنها بخوريد و مستمندان قانع و فقير را از آن اطعام كنيد.

نيز خداوند عزّوجلّ مى‌فرمايد:

{ وَ أَذّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجّ يَأتُوْك َرَجالا وَ عَلَى كُلِّ ضامِرٍ يَأْتِينَ مِنْ كُلّ فَجٍّ عَمِيقٍ لِيَشْهَدُوْا مَنافِعَ‌لَهُمْ وَ يَذْكُرُوْا اسْمَ اللّهِ فِي أَيّامٍ مَعْلُوماتٍ عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهَيْمَةِ الانْعامِ فَكُلُوْا مِنْها وَ أَطْعِمُوا اْلبَائِسَ الْفَقِيرَ} ؛ (٤٦)

مردم را دعوت عمومى به حج كن تا پياده وسواره برمركب‌هاى لاغر از هر راهِ دورى به سوى تو بيايند تا شاهد منافع گوناگون خويش [دراين برنامه حيات بخش] باشند؛ و درايام معينى برچهارپايانى كه خداوند به آنان داده است نام خدا را ببرند، [آنها را قربانى كنند ]پس از گوشت آنها بخوريد؛ و بينواى فقير را اطعام نماييد.

اشكال: چه دليلى بر ارتباطى بودن ذبح و اطعام و وحدت مطلوب وجود دارد؟ شايد هريك از اين دو واجب مستقلى باشند و در فرض سقوط دومى به واسطه ناتوانى ، اولى ساقط نشود.

جواب: تعدد مطلوب، نيازمند قرينه است؛ زيرا ظاهر اوليه هر امر، وحدت مطلوب است؛ علاوه بر اين كه دراين جا «فاى تفريع» قرينه بر وحدت مطلوب است.

اشكال: نتيجه اين سخن ساقط شدن ذبح است نه انجام آن درشهر حج گزار يا هرمكان ديگر؛ زيرا درصورت عاجز شدن از شرط، مشروط ساقط مى‌شود.

جواب: اين سخن طبق قواعد فقه درست است؛ ليكن مقتضاى احتياط، ملتزم شدن به

(٤٥) حج،آيه٣٦.
(٤٦) حج، آيه٢٧و٢٨.