اگر هيچ يك از اين دو ممكن نشد، نوبت به بيرون آمدن از احرام با تراشيدن سر درهمان روز مى‌رسد؛ به بيانى كه در تفسير نظر آيت اللّه‌ خويى براى امكان وقوف درمورد بحث، شرح داديم. اما ذبح را تا روز امكان از ايام تشريق به تأخير مى‌اندازيم و درصورت امكان ذبح در دو روز اول از آن ايام، احوط است و اگر ايام تشريق سپرى گشت، تا پايان ذى حجه فرصت دارد.

بعيد نيست لزوم مقيدكردن به ايام تشريق، فقط به فرض ذبح درمنى اختصاص داشته باشد. اما اگر به باقى بودن منع از ذبح درمنى و وادى محسّر تا پايان ايام تشريق علم داشته باشيم، دراين صورت خصوصيتى براى آن پس از آن ايام نيست. بنابراين ذبح درمكه كفايت مى‌كند واگر ذبح در مكه و پيرامون آن تا پايان ذى حجه ممكن نشد، تا سال آينده مهلت دارد و اگر درمجموع‌سال‌هاى بعد، اين امكان براى او نباشد،درهرمكانى كه مى‌خواهد ذبح‌كند؛ ليكن در فرض امكان ذبح در سال بعد، ذبح را تكرار نمايد.

مطلب سوم: به آيت اللّه‌ ناصر مكارم شيرازى نسبت داده مى‌شود كه ايشان در زمان ما و هرزمانى كه رساندن قربانى كه‌به دست نيازمندان ممكن نباشد، به ساقط شدن ذبح در منى قائل است و احتياط آن است كه در ذى حجه در هرمكان ديگر ـ حتى شهرحاجى ـ ذبح كند و سزاوار است كه حاجى با خانواده خود قرار بگذارد تا از طرف او در روز دهم و پيش از بقيه اعمال ذبح كنند ؛ ولى چنين كارى به جهت عسر و حرج بسيارى از حاجيان، واجب نيست. دركتابچه اى به نام «الاضحية فى عصرنا» كه به عنوان تقريرات بحث آيت اللّه‌ مكارم نگاشته شده است، چهار دليل براين فتوا آمده است:

دليل نخست: براساس ظاهر قرآن كريم ذبح و اطعام دو واجب ارتباطى است؛ يعنى شرط قربانى، اطعام است و اطعام واجب مستقلى نيست تا اگر اطعام ممكن نشد، واجب اول(قربانى) باقى بماند؛ خداوند مى‌فرمايد:

{ وَالْبُدْنَ جَعَلْناها لَكُمْ مِنْ شَعائِرِاللّهِ لَكُمْ فِيهَا خَيْر فَاذْكُرُوْا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْها}