از امام صادق(ع) درباره مردى پرسيدم كه پس از اتمام عمره مى‌خواهد حج تمتّع را آغاز كند و قربانى بر وى واجب شده و در عين توان مالى پس از جستجو قربانى پيدا نكرده و توانِ گرفتنِ روزه هم ندارد، وظيفه او چيست؟ فرمود:اگر مى‌خواهد به سوى خانواده خود بازگردد، پول قربانى را به كسى كه درمكه است،بسپارد تا به نيابت از وى در ذى حجه حيوان را ذبح كند.

عرض كردم: پول را به كسى كه از طرفش قربانى كند سپرده ليكن در ذى حجه موفّق به قربانى نشده و پس از آن انجام داده است [آيا كفايت مى‌كند؟]

فرمود:جز در ذى حجه از طرف وى قربانى نكند هرچند ناچار شود تا ذى حجّه سال بعد به تأخير اندازد. (١٥)

با توجه به عبارت «يدفع ثمن النسك إلى من يذبحه بمكة» اين روايت در ذبح درمكه، ظاهر تر از روايت نخست است؛ زيرا فرضِ تعلّق «بمكّة» به «يدفع» يا صفت بودن آن براى «من» موصول ـ يعنى «من يكون بمكّة» ـ خلاف ظاهر است و ظاهر كلام ، تعلّق آن به «يذبحه» است.

صحيحه ابو بصير از امام باقر يا امام صادق عليهما السلام با اين روايت تعارض ندارد؛ دراين صحيحه آمده است:

قال: سألته عن رجل تمتع فلم يجدْ ما يهدي، حتى إذا كان يوم النفر،وجد ثمن الشاة، أيذبح أو يصوم؟ قال:«بل يصوم فإنّ أيّام الذبح قد مضت»؛

درباره مردى پرسيدم كه حج تمتع انجام داده و تا هنگام بازگشت ،چيزى براى خريد قربانى ندارد و دراين هنگام بهاى گوسفند را دارا مى‌شود. آيا حيوان را ذبح كند يا روزه بگيرد؟ فرمود: (١٦) وظيفه اش روزه است؛ زيرا زمان ذبح سپرى گشته است.

(١٥) وسائل،ج١٤،ص١٧٦،باب٤٤ از ابواب ذبح،ح٢.
(١٦) وسائل،ج١٤،ص١٧٦،باب٤٤ از ابواب ذبح،ح٣و٤.