آن كه شارح نفليّه دراين موضع نفى استحباب به او اسناد كرده، مأخذى ندارد.
بيست و دويم: پيش بعضى از اصحاب تجديد وضو از براى سجده تلاوت مستحبّ است. و شيخ شهيد در ذكرى نافى ثبوت استحباب است. و ظاهر اطلاق نصوص افاده اثبات مىكند.
بيست و سيم: بعضى حكم به استحباب تجديد وضو از براى سجده شكر كرده اند و كلام در آن مثل كلام در تجديد از براى سجده تلاوت است بعينه.
بيست و چهارم: اقرب پيش من آن است كه تجديد وضو از براى هر چيزى كه وضو شرط كماليّت آن است نيز مستحبّ است، چنانچه علامه ـ رحمه اللّه تعالى ـ به آن حكم كرده؛ و دليل عموم اطلاق احاديث صحيحه است، و شيخ شهيد مستقرب نفى استحباب است؛ به دليل برائت اصليّه.و من اين استقراب را به غايت بعيد وضعيف مىدانم.
بيست و پنجم: اگر متوضّى كسى را از روى شهوت ببوسد، خواه بوسيدن حلال باشد و خواه حرام، سنّت است كه اعاده وضو كند؛ حديث در باب تقبيل مرد زن را وارد شده است و ظاهر متن حديث وجوب اعاده است، امّا حكم عام است و محمول است براستحباب.
ومذهب ابن جنيد وجوب است، بنابر ظاهر حديث، وحديث زراره از مولاى ما ابو جعفر الباقر(ع) نفى آن مىكند.
بيست و ششم: متوضّى اگر مس فرج زن كند، حلالا و حراماً، اعاده وضو او را سنّت است.و ابن جنيد قائل به وجوب شده؛ بنابرظاهر روايت ابى بصير و صريح صحيحه زراره مدافع وجوب است.
بيست وهفتم: به اتّفاق اصحاب، وضو از براى سجده شكر نعمت متجدّده سنّت است. خلاف در استحباب تجديد وضوست [از] براى اين سجده، و مستند استحبابِ
همان.
مختلف الشيعه، ج١، ص٩٢، م٥٠.
|
