مسأله: بنابر قول مختار كه هرگاه حدث اصغر در اثناى غسل جنابت متخلّل شود، بعد از اكمال غسل، ضمّ وضو به آن سنّت است، اگر بعد از اتمام غسل آب از براى وضو نبوده باشد تيمّمِ بدل از آن وضو مستحبّ است به نيّت بدليّت بر وجه ندب، و بر قول كسى كه ضمّ وضو را واجب مى‌داند، اگر بعد از اكمال غسل از براى وضو آب نماند، بدل از وضو تيمّم به نيّت بدليّت بر وجه وجوب خواهد بود.

مسأله: درصورتى كه مكلّف وضو كرده باشد و آب از براى تجديد وضو كه مستحب است نداشته باشد، يا آب حاضر باشد و خوف تضرّر مانع باشد از استعمال، تيمّم بدل از وضوى مجدّد به نيّت بدليّت و قصد وجه استحباب، مر او را مستحبّ خواهد بود.

و اين دو مسأله از فروع آن اصل است كه تيمّم بدل از وضو و غسل است مطلقاً، چنانچه از قرآن و حديث مستفاد مى‌شود.

مسأله: اشبه، بلكه اصحّ آن است كه تجديد تيمّم از براى هر نماز، خواه فريضه و خواه نافله سنّت است، همچنان كه تجديد وضو سنّت است؛ چه حديث رسول اللّه‌(ص) فرموده است: «الطهر على الطهر عشر حسنات» (٥٩) . و فرموده است:«الصعيد، طهور المسلم» (٦٠) . و به طريق ديگر: الصعيد الطيب وَضوء (٦١) المسلم» (٦٢) دلالت صريح بر آن دارد.

و رواياتى كه ظاهر مناطيق آنها لزوم تيمّم است از براى هر نماز، چنان كه از اميرالمؤمنين ـ صلوات اللّه‌ عليه ـ مروى است و سكونى از ابو عبداللّه‌ الصادق(ع) (٦٣) ، و ابو همام از ابو الحسن الرضا(ع) (٦٤) روايت كرده‌اند، متعيّن است حمل آنها بر استحباب ،

(٥٩) الكافي، ج٣، ص٧٢، باب النوادر، ح١٠.
(٦٠) سنن الترمذي، ج١، ص٢١١.
(٦١) حاشيه مؤلّف:«وضو(به فتح واو) آبى است كه به آن وضو واقع مى‌شود، يعنى : خاك پاك آب وضوى مسلم است در وقت ضرورت» منه قدّس سرّه.
(٦٢) سنن الترمذي، ج١، ص٢١٢، ح١٢٤؛ مسند احمد، ج٥، ص١٨٠.
(٦٣) تهذيب الاحكام، ج١، ص٢٠١، ح٥٨٢.
(٦٤) همان، ج١، ص٢٠١، ح٥٨٣.